Friday, March 27, 2015

දළදා නාමෙට උත්තර දෙනවද මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ ( හන්තානේ කඳු දණ ඇණ නමදින )







මේ ලෝකයේ හැමදාම වෙනස් නොවන සත්‍යයක් තමයි නැති වීම කියන එක . බුදු දහමේ මේක උගන්වන්නේ අනිත්‍ය කියන සංකල්පය ආශ්‍රය කරගෙන . මට මතකයි දහම්පාසල් අවසාන පංතියේ ඉගෙන ගන්න කාලේ අභිධර්මයට ඉගැන්නුවා හිතේ ඇතිවෙන සිතිවිලි ගැන . මේ සිතිවිලි ඇතිවෙනවා පවතිනවා නැතිවෙනවා . මේකට පාලි භාෂාවෙන් කියන්නේ උප්පාද තිථි භංග කියලා . උප්පාද කියන්නේ ඇතිවෙනවා . තිථි කියන්නේ පවතිනවා . භංග කියන්නේ නැතිවෙනවා . ඉතින් මේ සංකල්පය භාරතීය වේද ශාස්ත්‍රයේත් වක්‍රාකාරව පෙන්නලා තියෙනවා . ඒ තමයි වින්සති කියන සංකල්පය .

මේ වින්සති සංකල්පයේදී කියන්නේ ලෝකය ඇතිවීම ලෝකය පැවතීම සහ ලෝකය නැතිවීම කියන අවස්ථා තුන ගැන . ජෝතිෂ්‍ය විද්‍යාවෙත් මට මතක හැටියට මේ වින්සති තියෙනවා . මට මතක හැටියට මේ වින්සතියකට තියෙන්නේ අවුරුදු හතරක කාලයක් . හැබැයි අවුරුදු හතරද කියලා හරියටම ෂුවර් නෑ හරිය . ඉතින් මේ වින්සති තියෙනවා තුනක් . බ්‍රහ්ම වින්සතිය , විෂ්ණු වින්සතිය සහ ඊශ්වර වින්සතිය තමයි මේ වින්සති තුන . 

බ්‍රහ්ම කියන්නේ මහපොලව නිර්මාණය කරන ලද දෙවියා . මහා බ්‍රහ්මයා පොළවත් ජීවයත් ගස්වැල් සියල්ලත් නිර්මාණය කරා කියලා වේදයේ සඳහන් වෙනවා . පස්සේ විෂ්ණු තමයි ලෝකය පවත්වාගෙන යන්නේ . වරදට දඬුවම් දෙන , අධර්මය විනාශ කර ධර්මය පැතිරවීම කරන්නේ විෂ්ණු . මට මතකයි මහා භාරතයේ භගවත් ගීතාවේ කුරු පාණ්ඩව යුද්ධයේදී අර්ජුනට ක්‍රිෂ්ණා විදියට පැමිණෙන විෂ්ණු දෙවියන් මෙන්න මෙහෙම කියනවා .





“මම මුළු ලෝකයේම උපතට හා ප්‍රලයයට හේතුව වෙමි.මට වඩා උසස් වෙන වස්තුවක් ලොවෙහි නැත.මේ මුළු ලොව නූලෙහි අවුණූ මුතුමෙන් මා කෙරෙහි ඇමිණී ඇත.මම සියළු ජලයෙහි ජීවය වෙමි.දේව භාෂිතයන් වූ මම සියළු වේදයන්ගේ “ඕම්“ කාරය වෙමි.මම සියළු ජීවීන්ගේ ජීවය වෙමි.සියල්ලන්ගේම බුද්ධිය තේරුම් ගතිමි.තේජශ්‍රීයෙන් බලවතුන්ගේ බලයක් වෙමි.මම සියළු සතුන් දනිමි.සියල්ලෝම මා තුළ ඇතුළත්හ.එහෙත් මම ඉවත්වී සිටිමි.පූජාව මමය.පුදන්නා මමය.යාගය මමය.ගින්න මමය.මම මෙලොව පියා වෙමි.දිනුම් කණුව වෙමි.මම පටන් ගැන්මත් අවසානයත් වෙමි.මම හිතවතාට පිහිට වෙමි.මම වනාහී සියල් සතුන්ගේ නොපෙරැලෙන ප්‍රාණ බීජය වෙමි.යමෙක් මට සැදැහැයෙන් පූජා කෙරේද මම එය පිළිගනිමි.මම සියල් සත්නට ඊශ්වර වෙමි.මම පිළිසිඳීම් රහිත වෙමි.මම අමරණීය වෙමි.අදහම නැගී සිටින විට,දහම පිරිහී යන විට,දැහැමිබව පළ කිරීමට,පාපීන්ගේ පාපයන් විනාශ කරලීමට,ධර්මය ආරක්ෂා කිරීමට මම යුගයක් යුගයක් පාසා මේ ලොව පහළ වෙමි“.

ඊට පස්සේ තියෙන්නේ ඊශ්වර වින්සතිය . ඊශ්වර වින්සතියෙදී ලෝකය විනාස වෙනවා . ඒ කියන්නේ මිනිස්සු මරාගන්නවා කොටා ගන්නවා වගේ ඒවා වෙලා සමාජය පිරිහිලා විනාස වෙලා යනවා . පස්සේ ආයෙත් බ්‍රහ්ම වින්සතිය ආවම ලෝකය අලුතෙන් නිර්මාණය වෙලා ධර්මය වැපිරිලා මිනිස්සු හොඳ මගට පත්වෙන්න පටන් ගන්නවා . ඊට පස්සේ ආයෙත් විෂ්ණු වින්සතිය ආවම ලෝකය ධාර්මික වෙනවා . ඊට පස්සේ ඊශ්වර වින්සතිය ආවම ලෝකයේම දරුණු අපරාද ඇතිවෙලා මිනිස්සු ඇණකොටාගෙන මරාගෙන විහින්ම විනාස වෙනවා . නැවතිල්ලේ හිතලා බැලුවම මේක ඇත්ත කියලා හිතෙනවා . 

අන්න ඒවගේ කාලයක් ලංකාවටත් තිබුණා අසූ ගණන්වල . අසූ ගණන්වල ලංකාවේ තිබ්බ පසුබිම ඇහින් දකින්න ලැබුණේ නැති උනාට මට ගොඩක් දේවල් කණින් අහන්න ලැබිලා තියෙනවා . මට නිකමට වගේ හිතුනා ඒ කාලෙත් ලංකාවට ලබලා තිබුණේ ඊශ්වර වින්සතියද කියලා . වෙන්නත් පුළුවන් නේද මෙයාලා . 

අපේ ආච්චිඅම්මා එයාලගේ පවුලේ ලොක්කි කියලා මම කියලා ඇතිනේ . ඉතින් මේ කලබල කාලේ හැමෝම තමන්ගේ දරුවන් පරිස්සම් කරන්න පිහිට පැතුවේ ආච්චි අම්මගෙන් . ඉතින් ඒ කාලේ මාමලා ගොඩක් දෙනෙක් අපේ ගෙදර තමයි ඉඳලා තියෙන්නේ . ආච්චි අම්මා එයාලා සේරම ගේ අස්සට දාලා දොරවල් වහගෙන කන්න බොන්න දීලා තමයි පරිස්සම් කරලා තියෙන්නේ . එක මාමා කෙනෙක් හිටියා පොලීසියේ සාජන්ට් කෙනෙක් . ඒ කාලේ පොලිස් අයටත් අවුල් තිබිලා තියෙනවා . ඒ නිසා ඒ මාමත් අපේ ගෙදර තමයි ඉඳලා තියෙන්නේ . ආච්චි අම්මා ගොඩක් වෙලාවට ඒ කාලේ දේවල් මතක් කර කර තනියම සතුටු උනා . සමහරවිට ආච්චි අම්මට සතුටු හිතෙන්න ඇති තමන්ගේ සහෝදර සහෝදරියන්ගේ ළමයි ඔක්කොම වගේ ටික කාලයකට හරි එයාට පෝෂණය කරන්න ලැබුණ එකට . 

මේ වෙලාවේ මට මතක් කරන්න ඕන තවත් යෙහෙළියක් මාත් එක්ක දැනට කාලෙකට කලින් කිව්ව කතාවක් . එයාගේ අක්කා ඉපදිලා තියෙන්නේ කොළඹ . ඉතින් ළමයා අරගෙන ඒ අම්මයි තාත්තයි රත්නපුරේට එන්න ලැස්තිවෙලා තියෙනවා . මේ අම්මා තාත්තත් පොඩ්ඩක් නෝට් වෙලා හිටපු අයලු . ඒ නිසා මෙයාලා කල්පනා කරාලු පවුල පිටින්ම එකම බස් එකක ගියොත් ළමයට අම්මත් නෑ තාත්තත් නැති වෙනවා . ඒ නිසා ළමයා අම්මත් එක්ක එක බස් එකකිනුත් තාත්තා වෙනමම බස් එකකිනුත් තමයි කොළඹ ඉඳලා රත්නපුරේට ඇවිත් තියෙන්නේ . 






අපේ අම්මා පුංචි අම්මා එහෙම මේ කලබල කාලේ දෙවුන්දර පැත්තේ ඉඳලා තියෙනවා . දෙවුන්දර සිංහාසන පාර , විෂ්ණු දෙවියන් ලංකාවට වැඩම කරවපු පාර කියලා කවුරුත් දන්නවා ඇතිනේ . ඉතින් මේ කලබල කාලේ මේ දෙවුන්දර පැත්තෙත් හරි හරියට මිනිස්සු මරලා තියෙනවා . හවස දැක්ක මනුස්සයාගේ බෙල්ල පහුවෙනිදා උදේට ඒ ගෙදර තාප්පේ උඩ තියලා තියෙනවලු . මිනිස්සුන්ගේ අත පය කෑලි පාරේ කුණුගොඩවල් වලත් තියෙනවලු . ඉතින් විෂ්ණුගේ කාලේ ගෙවිලා ඊශ්වර වින්සතිය ඒ කාලේ තියෙන්න ඇති කියලා හිතන්න තව මොනවද ඕන . 

ලොකු ඉස්කෝලෙට එන්න කලින් මම ගියපු ගමේ ඉස්කෝලේ උගන්නන්න ආව මිස් කෙනෙක් හිටියා මට මතකයි වලව්වක කෙනෙක් . ඒ මිස්ලට අලි හිටියා . අපේ පුංචිත් ඉගැන්නුවේ ඒ ඉස්කෝලෙම නිසා මට ඒ ඉස්කෝලේ මිස්ලා සැලකුවේ එයාලගේ ළමයෙක්ට වගේ . මම ඉතින් අලි පිස්සා නිසා අර කලින් කිව්ව මිස්ගෙන් අලි පැටවූ ඉල්ලනවා ඉස්සර . ඒ මිස්ගේ තාත්තා වලව්වක කෙනෙක් . ඉතින් මේ කලබල කාලේ මේ හාමු මහත්තයත් මිස්ගේ මල්ලිලත් මරලා දාලා තියෙනවා . 

දවසක් සිංදුඅම්මා කිව්වා ඒ කාලේ පොඩි ළමයින්ට හයියෙන් අඬන්න දෙන්නේ නෑලු රැට . හවස හයෙන් පස්සෙද කොහෙද ළමයින්ට අඬන්න තහනම්ලු . මේ කාලේ තමයි ලොකු සිංදුවා . ඒ කියන්නේ සිංදුවගේ අයියා ක්‍රාන් ක්‍රාන් කියලා අඬන්නේ . ඉතින් අම්මා කරන්නේ ඉක්මනටම ලොකු සිංදුවව
 නිදි කරවනවලු . එතකොට ඉතින් අඬන කරදර නැහැනේ . තව ඒ කාලේ මිනී පෙට්ටි කරෙන් උස්සන් යන්නත් බැහැලු . අතින් එල්ලගෙන වගේ බිම් මට්ටමෙන්ලු ගෙනියන්න නියම කරලා තිබුණේ . රෑට ගෙවල් වල ලාම්පු පත්තු කරලා තියන්නත් බැහැලු . ඔන්න ඔකොම කතා ගොඩයි ඉතින් . 

මේ ඔක්කොටම වඩා කතාවත් අපේ පවුලේ කෙනෙක්ටත් උනා . අපේ මාමා කෙනෙක් හිටියා හමුදා බුද්ධි අංශයේ . ඒ මාමා හමුදාවේ උනාට පවුලේ අය කියන හැටියට ගෙදර අයට හමුදා පාට් එහෙම දාන්නේ නැති ටිකක් සයිලන්ට් කෙනෙක්ලු . මේ කලබල කාලේ සිංහල අවුරුද්දට දවස් දෙකකට විතර පස්සේ මේ මාමා ආවලු අපේ ගෙදරට ආච්චි අම්මා බලලා යන්න . ඇවිත් කිව්වලු අදනම් ආවේ ලොකු අම්මා හදපු කොන්ඩ කැවුම් ටිකක් අරගෙන යන්න කියලා . පස්සේ ආච්චි අම්මා කැවුම් ඔතන අතරේ මේ මාමා ආයෙත් ටවුන් එකට ගිහින් අපේ ආච්චි අම්මට සිල්ගන්නකොට අඳින්න ඇඳුමක් මහගන්න සුදු රෙදි ගෙනත් දීලා . පස්සේ කැවුම් අරගෙන ගියා ගියාමයි ඒ මාමා ආයෙත් ආවේ නෑ . තාමත් අපි දන්නේ නෑ එයා ඉන්නවද මැරිලද කියලවත් . ඉතින් අපේ ආච්චිඅම්මා ඒ රෙදි වලින් ඇඳුම් මහගෙන හැම පෝයටම සිල් ගත්තේ ඒ ඇඳුම් ඇඳලා . මට මතකයි හැම පෝයකටම ආච්චි අම්මා මේ මාමාව මතක් කරලා එයාට පින් දුන්නා . හොඳ තැනක ඉපදෙන්න ලැබෙන්න ඕන ඒ දරුවා කියලා . 





ඉතින් අද කියන්න යන්නෙත් මේ වගේම කලබල කාලේ පේරාදෙණිය සරසවියට ගිය පුතෙක් මිනී පෙට්ටියක සැතපිලා නිහඬ නිසසල ගමනකින් ගෙදරට එන වෙලාවේ ඒ පුතාගේ තාත්තාගේ හිතේ ඇතිවෙන විලාපය කැටි කරලා ලියැවුණු ගීතයක් ගැන . මම මේ ගීතය කලින් අහලා තිබ්බෙම නෑ . ඇහුවෙත් අදමයි . මොකද අහන්න තරම් මූඩ් එකක් ඒ ගීතයේ තිබුණේ නෑ මට .  

එහෙනම් ඉස්සෙල්ලම ගීතය අහලා ඉන්ටකො බලන්ට 



හන්තානේ කඳු දණ ඇණ නමදින සිරි දළදා හාමුදුරුවනේ 
ඔබවහන්සේ ළඟ ඉගෙන ගන්න ගිය මගේ දරුවා හමුදුරුවනේ
පිරුවට අන්දා ඇස් දෙක පියවා  ගෙන ආවලු හාමුදුරුවනේ 
දළදා නාමෙට උත්තර දෙනවද මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ ….//

ඇඳිරිදුනේ මේ සැතපෙන දරුවා ලෙඩට බෙහෙත් නැති කෙනෙකුන්දෝ 
වනන්තරේ වැඳී සෙනගට අසුවුන මරු වැල පෑගුන කෙනෙකුන්දෝ 
මේ මගෙ පුතු බව අදහනු කෙලෙසද ලෙඩකින් දුකකින් නැත පෙලුනේ 
දහඩිය විකුණන හොර මැර නැති අප අකල් මරණ ගැන නැත දන්නෙ..//

කාලය දීපය දේශය දන්නා මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ 
ධර්මය දැනගෙන එන්න ගියේ පුතු හමුවුන නැති බව නැත දන්නේ
තුවාල සුදු රෙදි පටින් වසාගෙන උඩුකුරු වී මේ සැතපෙන්නේ 
ඒ දස ධර්මයෙ ගුණ කඳ නොවේද කියන්න දැන්වත් ඇඳිරිදුනේ…// 

පද රචනය - රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ



සංගීතය - ගුණදාස කපුගේ 
ගායනය - ගුණදාස කපුගේ 





ගීතයේ ලොකු තේරුමක් තියෙනවා කියලා කියවනකොට හිතෙනවා . මම හිතනවා ඒ තේරුම හරි ඇති කියලා . බලමු එහෙනම් අපි ගීතය ඔස්සේ ගිහින් මොකක්ද මේ කියන්නේ කියලා .

හන්තානේ කඳු දණ ඇණ නමදින සිරි දළදා හාමුදුරුවනේ 
ඔබවහන්සේ ළඟ ඉගෙන ගන්න ගිය මගේ දරුවා හමුදුරුවනේ
පිරුවට අන්දා ඇස් දෙක පියවා  ගෙන ආවලු හාමුදුරුවනේ 
දළදා නාමෙට උත්තර දෙනවද මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ ….//

තමන්ගේ දරුවට බහ තෝරන වයසේ ඉඳලා උගන්නන්න පුළුවන් හැම දේම උගන්නලා අම්මලා තාත්තලා බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ළමයා ලොකු උනාම හොඳ නරක තෝරලා බේරලා තනියම ජීවිතේ ගෙනියන්න පුළුවන් තත්ත්වයට එයි කියලා . ඉතින් අම්මලා තාත්තලා ගෙදරදී උගන්නන්න පුළුවන් හැම දේම උගන්නලා පෙර පාසලට ඊට පස්සේ පාසලට යවන්නේ අවසානයේ විශ්වවිද්‍යාලයක උපාධියක් ගත්ත උපාධි ධාරියෙක් විදියට උපාධි ලෝගුව දාගෙන උපාධි සහතිකය ගන්න දවසට සතුටු කඳුළු හෙලන්න බලාපොරොත්තුවක් හිතේ කොනක රඳවාගෙන . 

ඉතින් මේ තාත්තත් තමන්ගේ පුතාට හොඳට උගන්නලා අවසානයේ විශ්වවිද්‍යාලයට යවනවා ඉගෙනගෙන හොඳ මිනිහෙක් වෙන්න කියලා විවරණ දීලා . ඒත් මේ පුතා ඒ ඉගෙනගන්න කාලයේ ඉගෙන ගත්තාදා නැත්නම් වෙනත් අඩිපාරක ගියාද කියලා කියන්න අමාරුයි . කොහොමහරි අවසානයේ මේ පුතා ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවලා ප්‍රාණය නිරුද්ද මල සිරුරෙන් මිනී පෙට්ටියක සැතපිලා ගෙදරට එනවා . ඒ වෙලාවේ මම හිතනවා මේ මල සිරුර ගෙදරට අරගෙන එන්නේ විශ්වවිද්‍යාලයේ තමන්ගේ පුතාගේ යාළුවො සහ ආචාර්යවරු කියලා . 

තමාගේ පුතාගේ දේහය දැක්කම මේ තාත්තට වාවගන්න බැරි දුකක් එක්ක අවිනිශ්චිත හැගීමක් ඇතිවෙනවා . එහෙම කියලා තාත්තා දළදා හාමුදුරුවන්ගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා තමන්ගේ පුතාට මේ මොකද උනේ කියලා .





හන්තානේ කඳු දණ ඇණ නමදින සිරි දළදා හාමුදුරුවනේ 
ඔබවහන්සේ ළඟ ඉගෙන ගන්න ගිය මගේ දරුවා හමුදුරුවනේ

දළදාව කියන්න බෞද්ධයින්ගේ මුදුන් මල්කඩ . ඉතින් මේ ගීත රචකයා ගීතයේ සටහන් කරන්නේ හන්තාන කඳු පවා දන ගහලා නමස්කාර කරන දළදා හාමුදුරුවනේ කියලා . ඒකෙන් කියනවා තමන් වගේ අසරණ අයගේ දුක් අදෝනාව අහන්න ඉන්නේ දළදා හාමුදුරුවන් විතරයි කියලා මේ තාත්තා විශ්වාස කරන බවක් . ඊට පස්සේ කියනවා ඔබ වහන්සේ ළඟ ඉගෙන ගන්න ගිය මගෙ දරුවා කියලා . ඒ කියන්නේ මේ පුතා අනිවාර්යෙන්ම පේරාදෙණි සරසවියේ ඉගෙන ගන්න ගියපු පුතෙක් කියලා . 

පිරුවට අන්දා ඇස් දෙක පියවා  ගෙන ආවලු හාමුදුරුවනේ 
දළදා නාමෙට උත්තර දෙනවද මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ ….//

තමන්ගේ පුතාට සුදු ඇඳුම් අන්දවලා මිනී පෙට්ටියක තැම්පත් කරලා ගෙදරට ගෙනාවා කියලා මේ තාත්තා දළදා හාමුදුරුවන්ට පැමිණිලි කරනවා . ඒ වගේම මේ මිනිය අරගෙන ආපු අයගෙන් මේ තාත්තා ප්‍රශ්නයක් අහනවා දළදා හාමුරුදුවන්ගේ නාමයෙන් උත්තර දෙන්න කියලා . අන්තිමටම හාමුදුරුවනේ කියලා කියලා තියෙන්නේ දළදා හාමුදුරුවන්ට නෙවෙයි . මරණය අරගෙන ආව අයට . සමහරවිට මේ මරණය ගෙනාව අය අතරේ වැඩිමල්අය වගේම කතිකාචාර්යවරුත් ඉන්න ඇති . 

මේ අයට තාත්තා කියන්නේ හාමුදුරුවනේ කියලා . ඒ ආමන්ත්‍රණයෙන් අපිට් හිතන්න පුළුවන් මේ තාත්තා ගමක ජීවත්වෙන කුඹුරු කොටලා එදාවේල හොයාගන්න මහන්සියෙන් ජීවත්වෙන තාත්තා කෙනෙක් කියලා . ඔය ගම්වල මිනිස්සු සමාජයේ උසස් අයට ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ හාමුදුරුවනේ කියලා . ඒ නිසාම තාත්තාගේ අසරණ බව පෙන්වන්නම ගීත රචකයා මේ විදියට හාමුදුරුවනේ කියලා සටහන් කරන්න ඇති . 






ඇඳිරිදුනේ මේ සැතපෙන දරුවා ලෙඩට බෙහෙත් නැති කෙනෙකුන්දෝ 
වනන්තරේ වැඳී සෙනගට අසුවුන මරු වැල පෑගුන කෙනෙකුන්දෝ 
මේ මගෙ පුතු බව අදහනු කෙලෙසද ලෙඩකින් දුකකින් නැත පෙලුනේ 
දහඩිය විකුණන හොර මැර නැති අප අකල් මරණ ගැන නැත දන්නෙ..//

තාත්තා දැන් ආපු අයගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා තමන්ගේ පුතාට මොකද උනේ කියලා . මේ වෙලාවේ මතක් කරන්න ඕන මහා ධර්මපාල ජාතකය . ඔයාලට මතක ඇති ධර්මපාල කුමාරයා දිසාපාමොක් ආචාර්ය වරයා ළඟ ඉගෙනගන්න යැවුවට පස්සේ සිද්දවුනු දේවල් නිසා අවසානයේ දිසාපාමොක් ආචාර්යවරයා එළුවෙකුගේ ඇට කැබලි කීපයක් අරගෙන ඇවිත් ධර්මපාල කුමාරයාගේ තාත්තට කියනවා මේ ඔබගේ පුතාගේ ඇට කැබලි , ඔබගේ පුතා මිය ගියා කියලා . ඒ වෙලාවේ ඒ තාත්තා කලබල උනේ නෑ තමන්ගේ පුතා මැරිලා කියල . මොකද එයාට විශ්වාසයක් තිබුණා තමන්ගේ පුතා අකාලයේ මැරෙන්නේ නෑ කියලා . ඒ වෙලාවේ වෙච්ච කතාබහ මේ ගීතයේ මේ කොටසේ නියම විදියට පෙන්වලා තියෙනවා . 

ඇඳිරිදුනේ මේ සැතපෙන දරුවා ලෙඩට බෙහෙත් නැති කෙනෙකුන්දෝ 
වනන්තරේ වැඳී සෙනගට අසුවුන මරු වැල පෑගුන කෙනෙකුන්දෝ

තාත්තා අහනවා මේ සැතපිලා ඉන්නේ මගෙ පුතාමද නැත්නම් බෙහෙත් නැතිව මියගිය වෙනත් පුතෙක්ද කියලා . නැත්නම් මේ ඉන්නේ කැලයේ අතරමං වෙලා මරුවැල පෑගිලා වෙඩි පත්තුවෙලා මැරුණට පස්සේ කැලයේ ඉන්න වැද්දන්ට හම්බෙච්ච මල කඳක්ද කියලා . 

මේ මගෙ පුතු බව අදහනු කෙලෙසද ලෙඩකින් දුකකින් නැත පෙලුනේ 
දහඩිය විකුණන හොර මැර නැති අප අකල් මරණ ගැන නැත දන්නෙ..//

ඊට පස්සේ කියනවා මගෙ පුතා කිසිම ලෙඩකින් පෙළුනේ නෑ . ඒ නිසා මේ මිනී පෙට්ටියේ සැතපිලා ඉන්නේ මගෙ පුතා කියලා මම කොහොමද විශ්වාස කරන්නේ කියලා . ඒවගේම මේ තාත්තා කියනවා දහඩිය විකුණන කියලා . ඒ කියන්නේ මේ තාත්තා ඇඟපත මහන්සි කරලා කරන රස්සාවකින් තමයි පවුල නඩත්තු කරන්නේ කියලා . ඒ වගේම හොර මැරකම් කරන්නෙත් නෑ කියලා කියනවා . ඉතින් එහෙව් එකේ මගෙ පුතාට අකල් මරණයක් වෙයි කියලා මම කොහොමද විශ්වාස කරන්නේ කියලා තාත්තා ඇවිත් ඉන්න අයගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා . 





කාලය දීපය දේශය දන්නා මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ 
ධර්මය දැනගෙන එන්න ගියේ පුතු හමුවුන නැති බව නැත දන්නේ
තුවාල සුදු රෙදි පටින් වසාගෙන උඩුකුරු වී මේ සැතපෙන්නේ 
ඒ දස ධර්මයෙ ගුණ කඳ නොවේද කියන්න දැන්වත් ඇඳිරිදුනේ…// 

ඔන්න දැන් එනවා ගීතයේ නියමම තැනකට . 

කාලය දීපය දේශය දන්නා මතු බුදු වන හාමුදුරුවනේ 
ධර්මය දැනගෙන එන්න ගියේ පුතු හමුවුන නැති බව නැත දන්නේ

තාත්තා දැන් කතා කරනවා ඇවිත් ඉන්න අයට . මේ අය තමන්ට වඩා ඉගෙනගත්ත අය . ඒ නිසා තාත්තා කියනවා කාලය දීපය දේශය දන්නා මතු බුදුවන හාමුදුරුවනේ කියලා ඇවිත් ඉන්න අයට . මගෙ පුතා විශ්වවිද්‍යාලයට ගියේ ඉගෙනගෙන එන්න . ඒත් ඔබතුමන්ලාට මගෙ පුතා හමු උනේ නෑ කියලා මම කොහොමද දන්නේ කියලා තාත්තා කියනවා . ඒකෙන් පේනවා නේද මේ පුතා විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉඳගෙන ඉගෙනගෙන නැහැ කියලා . ඉගෙන ගත්ත අය හමුවෙලා ඉගෙන ගෙන නැහැ කියන එක ගීත රචකයා අපූරු විදියට මෙතන විස්තර කරලා තියෙනවා . 

තුවාල සුදු රෙදි පටින් වසාගෙන උඩුකුරු වී මේ සැතපෙන්නේ 
ඒ දස ධර්මයෙ ගුණ කඳ නොවේද කියන්න දැන්වත් ඇඳිරිදුනේ…// 

අවසානයේ තාත්තා කියනවා මගෙ පුතා ධර්මය ඉගෙන ගෙන එන්න තමයි විශ්වවිද්‍යාලයට ගියේ . මේ ඒ ධර්මයේ ගුණ කඳද සැතපිලා ඉන්නේ කියලා . 

හරිම අපූරු විදියට මේ ගීතය රචනා වෙලා තියෙනවා . මමත් තාම මේ ගීතය පස් වතාවකට වඩා ඇහුවේ නෑ . ඒත් වචන ටික දැක්කම මේ කියන්නේ මේක තමයි කියලා හොඳටම තේරෙනවා . ඔයාලත් අහලා බලන්න . මේ ගීතයේ සංගීතය එක්ක මට මතක්වෙනවා විරු සිසු ගීතය . ඔයාල අහලා නැත්නම් අහන්න මෙන්න මේක තමයි විරු සිසු ගීතය . විස්සවිජ්ජාලවල අයනම් දන්නවා ඇති . නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ජීවිතය පූජා කරපු අය වෙනුවෙන් තමයි මේ ගීතය නිර්මාණය උනේ . මේ ගීතයේ සංගීතයත් ඒ වගේමයි . මට එහෙම ඇහෙන්නේ තම්මැට්ටම ගහන නිසා වෙන්නැති . 




තම්මැට්ටමෙන් ඇහෙන්නේ මල බෙර වාදනය කරනවා වගේ හඬක් නේද . මොකද දළදා තේවාවට වාදනය කරන හොඳට සුෂර කරපු තම්මැට්ටම නෙවෙයි මේ මල බෙර වලට ගහන්නේ . මල බෙරවලට ගහන්නේ සුෂර කරලා නැති ටොක් ටොක් ගලා සද්දේ එන තම්මැට්ටම් . 

ගුණදාස කපුගේ මහත්මයාගේ දන මන පිනවා රඟදක්වාලා කියන ගීතයේ තනුවත් මේ ගීතයේ තනුවට සමානයි වගේ . ඔය ඔක්කොම අහලා බලලා කියන්නකෝ බලන්න හිතෙන්නේ මොකක්ද කියලා . 

මේ ලිපිය ලියන්න ගීතය මතක් කලේ අපේ ඉස්කෝලේ ඉඳලා පේරාදෙණිය සරසවියට ඉගෙනගන්න ගිය අයියා කෙනෙක් . ඒ අයියටත් ස්තූති .

ඔබ සැමට සමන් දෙවිඳුගේ පිහිට ලැබේවා !

Monday, March 23, 2015

නුඹ නැතිදා මට තනිකම දැනෙනවා ( මා වවුලන් රෑ පුරාම රංචු ගැසීලා )







සති දෙකකට පස්සේ සිකුරාදා ගෙදර ආවා . මේ දවස්ටිකෙම බෝඩිමේ ඉඳලා ඉඳලා එපාවෙලා හිටියේ . මගෙ ස්වීඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊට් කාමරේ ඉඳගෙන තමා දැන් මේ කොටන්නේ හරිය . හැබැයි අදනම් වයලීනොගේ මූඩ් හොඳ නෑ . ඒ ඇයි කියලා පස්සේ ඔයාලට කියන්නම්කො .

වයලීනෝ පවුලේ එකා යකා කියලා දන්නෝ දනිති . බට් නොදන්නෝ ඔන්න දැනගන්න , වයලීනෝ කියන්නේ එකා යකා එකෙක් කියලා . හැබැයි මට මගේ නොවන මගේම අයියලා අක්කලා නංගිලා මල්ලිලා ගොඩක් ඉන්නවා . ඔය සිංදුවා කියන එකා හිතාගෙන ඉන්නේ මගේ ඒ ලිස්ට් එකේ මිනිහත් ඉන්නවා කියලා . සිංදුවතීත් හිතාගෙන ඉන්නේ එහෙම . පුහ්හ් වැඩේමයි . බොලාට වැරදිලා බොල වැරදිලා . එව්වා මොනවට පසක් කරනවා මෙන්න මේ ලිපිය  . එව්වා එහෙමයි කියමුකෝ . ඉතින් ඒ හැමෝම එක්ක එකට තිබ්බත් මට වැඩිපුරම ළඟ එක මල්ලි කෙනෙක් ඉන්නවා . ඒ තමයි අපේ මාමගේ පුතා . මිනිහා දැන් හය වසරේ ඉන්නේ . 

කොච්චර මිනිහා මට ළඟද කියනවනම් දවසේ වැඩි වෙලාවක් මෑන්ස් ඉන්නේ අපේ ගෙදර . මම ඉතින් කැම්පස් යනකල් මාත් එක්ක තමා වැඩි හරියක් හිටියේ . මිනිහා පොඩි කාලේ දැනට වඩා ආණ්ඩු මට්ටු කරන්න අමාරුයි . ඒ කාලේ කරපුවා ටිකක් මට අද මතක් උනා හවස . මට මතකයි මිනිහා මොන්ටිසෝරි යන්න අවුරුද්දකට විතර කලින් ගෙදරින් පැනලා පාරට ගිහින් මාමලාගේ ගෙදරට දිව්වා . එවෙලේ අපේ අම්මයි මමයි විතරයි අපේ ගෙදර හිටියේ . එයාගේ අම්මා වැඩට ගිහින් . එයාගේ තාත්තා ටවුන් එකට ගිහින් .

අම්මා මේ සීන්එක දැකලා තියෙන්නේ මිනිහා පාරට පැන්නට පස්සේ . අම්මා හයියෙන් කෑගැහුවා අන්න මල්ලි පාරේ දුවනවා කියලා . මම ගෙදර ඉස්සරහා දොරකඩට එනකොට මෑන්ස් දැක්කා මම එනවා . එතකොටම මිනිහා දිව්වා මාමලාගේ ගෙදරට . හම්මේ ෆන් එක . පාරේ ලොරි ත්‍රීවිල් මෝටර්සයිකල් හැමවෙලේම එනවා . මමත් මිනිහා පස්සෙන් දිව්වා දිවිල්ලක් සිවුර වෙලේ කියලා . ඒත් මිනිහා අල්ලගන්න පුළුවන් උනේ මාමලාගේ ගෙවල් ගාවදි තමයි. 






දෙවියන්ගේ පිහිටයි කියලා මිනිහා මගෙන් ගුටියක් කෑවේ ඉස්සෙල්ලම එදා තමයි . මම මිනිහව ඇදගෙන එනකොට අම්මා දැනගත්තා අදනම් පොඩි මෑන් කනවා කියලා . ඒ නිසා අම්මා මාව අල්ලන්න මම ගාවට එනකොට ඉතින් මම පාර දීලා ඉවරයි . ඊට පස්සේ ඉඳලා මම මිනිහට දීපු කෝටු පාරවල් ගණන මෙතකැයි කියන්න බැහැ පිංවතුනි . සාධු කියන්න පිංවතුනි . 

මම මිනිහට පාඩම් කියා දෙනකොට දවසක් ඔන්න වලි . ගණන් හදන්නේ නෑ මිනිහා වෙන වෙන වැඩ කර කර ඉන්නවා . මම හයියෙන් කෑගහලා කිව්වා හදපිය ගණන් ටික . හදලා අනිත් ඒවා කරපිය කියලා . ම්හ් ..... වැඩක් නෑ . පස්සේ දුන්නා ඉතින් තුන් හතර පාරක් . ඉස්සරනම් අපේ අම්මලා මම එයාට කෝටු පාරවල් දෙනකොට හරියට මට දොස් මුරේ දානවා . පොඩි එකාට ගහලා වැඩක් නෑ කියලා . එව්වා කොහෙද මාත් එක්ක .

මම ඉතින් ඒ වෙලාවට කියන්නෙම අම්මලා මුට මේ වයසේ ගහන්න දුන්නේ නෑ වගේ තමයි ලොකු උනාම කියයි දැන් ගහන වයසක්ද කියලා . ඒ නිසා මම දෙන වෙලාවට පාර දෙනවා කියලා . හිහ් හිහ් හිහ් හිහ් හිහ් . මට මතක හැටියට මිනිහා මගෙන් වැඩිපුරම ගුටි කෑවේ පොර අපේ ගෙදර අයට ගහන නිසා . මිනිහ ඉඳලා හිටලා ගෙදර අය එක්ක මල පැන්නම ඔන්න හයියෙන් පාරක් දෙනවා අතින් . නැත්නම් පයින් ගහනවා . ඉතින් මට නඩුව ඇහෙනකොට මම කාමරෙන් පැනලා ඇවිත් කෝටුපාර දෙනවා .

මේ මොනවා කලත් , කොච්චර ගුටි කෑවත් මිනිහට මාව නැතුව බෑ . මටත් මිනිහා නැතුව ටිකක් අවුල් වගේ තමයි . මිනිහයි මමයි නටපු පිස්සු විකාර වැඩ මෙතකැයි කියන්න බැහැ පිංවතුනි . අපේ ගෙදර තිබුණා පරණ වලං . ඒ වගේම කිරි හට්ටි . ඉතින් මෙයා ඒවා සෙල්ලම් කරන්න අරන් ගියාම මම ඒවාට ගල් ගහනවා ඒම් කරලා . ඒවා හිල් උනාම මිනිහා මාත් එක්ක ගේ වටේ දුවනවා මට ගහන්න . පස්සේ වළඳ බින්දා කියලා අපේ අම්මගෙන් පැමිණිලි . හිහ් හිහ් හිහ් . මිනිහයි මමයි රෙස්ලින් ඇක්ට් කරලා ඇඳන්වල පොලු ලෑලි කීපයක්ම කඩලා තියෙනවා . හැබැයි ඒවා කැඩුවේ අපි කියලා කියන්නේ නැතුව වැටෙන නොවැටෙන ගානට අටවලා තියලා වෙන කෙනෙක් අහු කරනවා ඇඳ පොලු කැඩුවා කියලා . හිහ් හිහ් හිහ් හිහ් .






මිනිහට එක කාලයක් හැදුනා මාළු පිස්සුවක් . ඉතින් මමයි පොරයි යනවා ගෙවල් පල්ලෙහා ඇලට . ගිහින් සාරිගප්පි අල්ලන් ඇවිත් හට්ටිවල බේසම්වල මුට්ටිවල එහෙම දාගෙන එක විකාරයක් කළා . පස්සේ මිනිහට මාළු ටැංකියක් හදලා දුන්නා . මම මාළු ටැංකිය අලවන දවසේ මිනිහට මාරම හැපියක් තිබුණා . හිහ් හිහ් හිහ් 
මිනිහගේ මාළුටැංකියේ වැඩිපුරම ඉන්නේ ගෝල්ඩ්ෆිෂ්ලා . මේ මාළුන්ට මිනිහා නම් දාලා තියෙන්නේ . " බතලි , සුද්දා " වගේ නම් ටිකක් තියෙනවා උන්ට . 

පොර පොඩිකාලේ බත් කන්න හොරයි . තාමත් එහෙමම තමයි . ඉතින් මම තමයි මිනිහට බත් කැව්වේ . මම බත් එක ගත්තම අකමැත්තෙන් හරි මිනිහා ඔක්කොම කනවා . මොකද මම බත් එපා කියන්නවත් ඉඩක් තියන්නේ නෑ . ලොකු කටවල් අන අන කට පුරෝනකොට ඇස් ලොකු කරගෙන මගෙ දිහා බල බල බත් ටික ඔක්කොම කනවා . පස්සේ පස්සේ මිනිහා මට සද්දේ දානවා පොඩි කටවල් කවනවකෝ කියලා . ඒත් මම ලොකු කටවල්ම තමයි කවන්නේ .

ඊටපස්සේ රෑට නිදාගන්නකොට ඉතින් කතා කියන්නත් ඕන . මමනම් පටන්ගන්නෙම හොල්මන් කතාවලින් . ඒවා කියනකොට අහගෙන ඉඳලා අන්තිමට මම හයියෙන් කියනවා ඔන්න යකා.............. කියලා . එතකොට මෑන් බයවෙලා මාව බදාගන්නවා . හිහ් හිහ් හිහ් . නැත්නම් අඬ අඬ මට ගහනවා මිනිහව බය කරා කියලා . සමහර දවසට රෑට අපේ ගෙදර ඉඳලා එයාලගේ ගෙදරට එක්ක යනකොට අතරමගදී කළුවර වෙලාවටත් මම කියනවා ඔන්න යකා.................... කියලා . ඒ වෙලාවටත් එහෙමම තමා . හිහ් හිහ් හිහ් හිහ් 





ඉතින් එහෙම එහෙම කාලේ ගතවෙලා දැන් මල්ලි බබා ඉන්නේ හය වසරේ . ගිය සතියේ මම ගෙදර ආවේ නැති නිසා පොර විස්සෝපෙන් ඉඳලා තියෙන්නේ . ඒ සතියේ දවසක් එයාට එයාගේ අම්මා ෆ්‍රයිඩ් රයිස් එකක් කඩෙන් ගෙනත් දීලා ගෙදර බත් කන්නේ නැති නිසා . ඉතින් එහෙම උනාම හැමදාම මිනිහා ඒ බත් එක අපේ ගෙදර අරන් දුවගෙන එනවා අයියත් එක්ක කන්න කියලා . අපේ ගෙදර අයත් එයාට එහෙම බත් ගෙනත් දෙනවා කන්නේ නැතුව කටු ගැහෙන නිසා . එහෙම බත් ගෙනාවම මම කරන්නේ මේසෙ උඩම ඒක දිගෑරලා දෙන්නා එක්ක දෙපැත්තෙන් ඉඳගෙන බත් එක කන එක . 

මමනම් කන්නේ නැති තරම් . මොකද වයලීනෝ ෆ්‍රයිඩ් රයිස් වලට කැමති නෑ . වයලීනෝ කැමති රතුපාට බත් වලට . හිහ් හිහ් හිහ් හිහ් . හැබැයි පොරට පෙන්නනවා මමත් කනවා වගේ . එහෙම කරේ නැත්නම් පොඩි අය දීලා කන්න පුරුදු වෙන්නේ නෑ කියලා අපේ අම්මා කියනවා . ඇත්ත වෙන්න පුළුවන් ඒ කතාව .

ඉතින් මෙයා එදා බත් එක අරගෙන අපේ ගෙදර දුවගෙන ඇවිත් අපේ අම්මට කියනවලු " ලොකු නැන්දේ , අයියා නැතිව මට මේ බත් එක කන්න දුකයි වගේ . අයියට ආවම කන්න මේකෙන් ටිකක් අයින් කරලා තියන්න කියලා . පස්සේ අපේ අම්මා හිනාවෙලා කිව්වලු ඔලුවත් අතගාලා අයියා එන්නේ තව දවස් දෙකතුනකින් . ඒ නිසා ඔයා ඕක ඔක්කොම කන්න කියලා . ඒත් මිනිහා අයියගේ පංගුව වෙන්කරනකල්ම කාලා නෑ . පස්සේ අම්මා බත් ටිකක් පිඟානකට අරගෙන කන්න කිව්වම තමයි කාලා තියෙන්නේ . 

මම රෑට අම්මට කෝල් කරනකොට අම්මා මේ කතාව කිව්වා . එක කියලා කිව්වා දැන් මල්ලි හොඳයි නේද කියලා . ඇත්තටම දැන් මිනිහා හොඳ වෙලා තමයි . ඒක මටත් තේරෙනවා . එයාව මට්ටු කරන්නම බැරි නිසා මම ටික කාලෙකට කලින් වේවැලක් ගෙනාවා . ඒකෙන් එයා එකයි කෑවේ . ඊට පස්සේ කිසිම වරදක් නෑ . ඉස්කෝලේ වැඩත් දැන් වෙනදට වඩා හොඳට කරනවලු කියලා අපේ අම්මා කිව්වා . අයියට දෙන්නේ නැතුව බත් කන්න බැහැ කියලා කිව්වම මට මිනිහා ගැන පස්ටෙටම දුක හිතුනා . ඉතින් මම හිතාගත්තා මේ සතියේ ගෙදර එනකොට වෙනදා මිනිහට ගේන ඒවට වඩා වෙනස් මිනිහා කැමති මොනවා හරි ගන්න ඕන කියලා . 

ඉතින් මම ඒවත් අරන් ගෙදර ආවම තමයි දැනගත්තේ එයාගේ අම්මා එයාව ගමේ එක්ක ගිහින් කියලා . කලින් දවසේ රෑ මම කතා කරනකොට මිනිහා උඩ පැන පැන කිව්වා  " මේ සතියේ ගමේ යන්නේ නෑ , ඒ නිසා අයියා ගෙදර ආවම ඇලේ නාන්න යමු " කියලා . ඒත් මම එනකොට මිනිහාව ගමේ එක්ක ගිහින් . වෙනදත් සෙනසුරාදා එයාගේ අම්මයි තාත්තයි ගමේ යනකොට මෙයාව එක්ක යනවා . ඒත් අද මට වෙනදට වඩා පාළුවක් දැනෙනවා මිනිහා ගෙදර නැතුව . ඒ පාළුවත් එක්කම මට මේ ගීතය මතක් උනා .







මා වවුලන් රෑ පුරාම රංචු ගැසීලා
මී ගස් යට මී වැහි වැහැලා
බාලේ මෙන් පාන්දරින් ඇහිඳින්නට යන්නට බෑ
මට තනියක් දැනෙනවා

දරට ගිහින් කුරුඳු කැලේ මග වැරදීලා
මං එනතුරු හඬා වැටෙද්දී
නුඹට දැනුණු පාළුව දුක මෙදා මටයි මලේ
නුඹ නැතිදා මට තනිකම දැනෙනවා

පැදුරු කොටේ තුරුළු වෙලා ගොම්මන් යාමේ
හොල්මන් ගැන කතා කියද්දී
මගේ ඇඟේ දැවටීගෙන අසා උන්නු මලේ
නුඹ නැතිදා මට තනිකම දැනෙනවා

ගායනය - ඩබ්ලිව් ඩී අමරදේව




පද රචනය - කුලරත්න ආරියවංශ




තනුව හා සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ






ගීතය අහන්නකො මෙතනින්



මේ ගීතය ඇහෙනකොට මට මතක් වෙන්නේ කුඹුරක් මැද තියෙන මැටි ගහපු පොල් අතු හෙවිලි කරපු ගෙයක් . හැබැයි ඒ ගෙදර එහෙම කිව්වට මැටි ගාලා තියෙන්නේ ලස්සනට පිළිවෙලට . ඒ වගේම ඒ ගෙදර වහළට දාලා තියෙන පොල් අතු පිළිවෙලට ගැටගහලා තියෙනවා . ජනේල වලට තියලා තියෙන්නේ ලී රාමුවක් . ඒ රාමුවේ හරහට තවත් ලී තියලා තියෙනවා . ගේ ඉස්සරහා තියෙනවා ගොම මැටි ගාපු පිලක් . මේ ගෙදර ඉස්සරහා මිදුලේ තියෙනවා දෙතුන් දෙනෙක්ට වාඩිවෙලා ඉන්න පුළුවන් ගල් තලාවක් . මීදුම වැටෙන උදෑසනක මේ ගල්තලාව උඩ , සරමක් ඇඳගත්ත අයියා කෙනෙක් ඇණ තියාගෙන වාඩිවෙලා කල්පනා කරන සිතුවිලි පෙළක් තමයි මේ ගීතයෙන් කියවෙන්නේ කියලා මම හිතන්නේ .

මේ අයියා ඉන්න ගෙදර හිටියේ අයියයි මල්ලියි විතරයි . කාලයක් යනකොට මල්ලිට අසනීපයක් හැදිලා මල්ලි මිය යනවා . මල්ලි ඉන්න කාලේ අයියයි මල්ලියි බොහොම එකමුතුයි . ඒ එකමුතුකම නිසාම මල්ලි මියගියාට පස්සේ අයියට ඒ පාළුව හොඳට දැනෙනවා . මල්ලි මියගිහින් නිසා මෙහෙම හිතනවා කියලා කියන්න මට තියෙන හේතු තමයි මෙන්න මේවා . මේ ගීතයේ අයියා ගමනේ ගිහින් කියලා කියන්න බෑ . මොකද බාලේ මෙන් පාන්දරින් ඇහිඳින්නට යන්නට බෑ කියන නිසා .

මොකද එහෙම කියන්න අයියා ගමේ ඉන්න ඕන මී ගසුත් ගමේ තියෙන නිසා . මල්ලි රස්සාවකට ගමෙන් පිටවෙලා කියන්නත් බෑ . මොකද තාමත් මී ඇට අහුලන්න අයියයි මල්ලියි එකට යන්න නම් මේ අයියයි මල්ලියි වැඩිවියේ ඒත් රස්සාවක් නොකරන වයසේ ඉන්න අය වෙන්න ඕන නිසා . අනික තමයි මේ තියෙන පසුබිමත් එක්ක මල්ලි වැඩිදුර අධ්‍යාපනයට ගමනේ පිටවෙලා කියන්නත් බෑ . මොකද මේවගේ පවුලකට එහෙම කරන්න තරම වත්කමක් තියෙන්න විදියක් නෑ . ඒ නිසා මම හිතන්නෙම මේ ගෙදර මල්ලි මියගිහින් නිසා අයියට තනිකම දැනෙනවා කියලා .

මා වවුලන් රෑ පුරාම රංචු ගැසීලා
මී ගස් යට මී වැහි වැහැලා
බාලේ මෙන් පාන්දරින් ඇහිඳින්නට යන්නට බෑ
මට තනියක් දැනෙනවා

ගම්වල තාමත් මී තෙල් හිඳින කර්මාන්තය කරනවා . මී තෙල් හිඳින්නේ මී ගස්යට වැටෙන මී ඇට එකතු කරලා . මේ මී ගෙඩි කන්න රෑට වවුලෝ එනවා . මේ මා වවුලන් මී ගෙඩි කාලා මී ඇට දානවා . ඒ වගේම සමහර මී ගෙඩි වවුලෝ නොකාම වැටෙනවා . මේවා එකතුකරලා පිරිසිදු කරලා තමයි මී තෙල් හිඳින්නේ . ඉතින් මේ ගෙදරත් අයියයි මල්ලියි යනවා හැමදාම පාන්දර මී ඇට ඇහිඳින්න . ඒත් අයියා කියනවා බාලේ මෙන් පාන්දරින් ඇහිඳින්නට යන්නට බැහැ කියලා . ඒ කියන්නේ ඉස්සර වගේ මල්ලි නැති නිසා මී ඇට ඇහිඳින්න යන්න බැහැ , මල්ලි නැතිව තනිකම දැනෙන නිසා කියලා .

දැන් ඔයාලට කියන්න පුළුවන් මෙතන අයියා වැඩි වියට ඇවිත් විවාහ වෙලා ඉන්න නිසා මල්ලිත් එක්ක මී ඇට ඇහිඳින්න යන්න බැහැ කියලා කියනවා කියලා . ඒත් ගීතයේ අනිත් අන්තරා කොටස් එක්ක මෙතන අයියා එහෙම දෙයක් කියනවා කියලා සාධාරණව කියන්න බැහැ නේද . මට කලින් හිතුනා අයියා විවාහ වෙලා නැති නිසා මෙහෙම කියනවා වෙන්න පුළුවන් නේද කියලා . හැබැයි පින්වතුනී එහෙම කියන්නත් පුළුවන් නේද .

අයියා විවාහ වෙලා නෑ . මල්ලි ඒත් විවාහ වෙලා . අයියා ගෙදර තනියම . මල්ලි නෝනත් එක්ක වෙන ගෙදරක . ඒ නිසා අයියට මතක් වෙනවා මල්ලිත් එක්ක ඉස්සර කාලේ මී ඇහිඳින්න ගියපු හැටි . ඒ නිසා අයියා මේ ගීතය සිහිපත් කළා කියලත් ඕනනම් කියන්න පුළුවන් .

දරට ගිහින් කුරුඳු කැලේ මග වැරදීලා
මං එනතුරු හඬා වැටෙද්දී
නුඹට දැනුණු පාළුව දුක මෙදා මටයි මලේ
නුඹ නැතිදා මට තනිකම දැනෙනවා

දැන් අයියා තමන්ගෙයි මල්ලිගෙයි බාල කාලේ වෙච්ච දේවල් මතක් කරනවා . අයියයි මල්ලියි ඔන්න දර කඩන්න කුරුඳු කැලේකට යනවා . ඉතින් දර හොයා හොයා ඉන්නකොට අයියයි මල්ලියි මග ඇරිලා දෙන්නට දෙන්නව ඉන්නේ කොහෙද කියලා හොයාගන්න බැරිවෙනවා . මේ නිසා මල්ලි හයියෙන් අඬන්න ගන්නවා අයියා නැති නිසා පාළුවටයි බයටයි . අයියා අද කියනවා එදා මල්ලියේ උඹට දැනුන පාළුව දුක අද දැනෙන්නේ මටයි . නුඹ නැති නිසා මට තනිකම දැනෙනවා කියලා .

පැදුරු කොටේ තුරුළු වෙලා ගොම්මන් යාමේ
හොල්මන් ගැන කතා කියද්දී
මගේ ඇඟේ දැවටීගෙන අසා උන්නු මලේ
නුඹ නැතිදා මට තනිකම දැනෙනවා



අයියයි මල්ලියි පොඩිකාලේ හවස් වෙලාවට පැදුරටවෙලා පොඩි හාන්සියක් දාගෙන කතා කියා කියා ඉන්නවා . ඉතින් මේ කතා කියන අතරේ අයියා ඉඳලා හිටලා හොල්මන් ගැන කතාත් කියනවා . මේ කතාවල ටිකක් බය දැනෙන දේවල් තියෙන නිසා මල්ලි අයියට තුරුළු වෙලා තමයි අහගෙන ඉන්නේ . තව බය වැඩිවෙන්න වැඩිවෙන්න මල්ලි අයියගේ ඇඟේ දැවටිලා තමයි මේ කතා අහගෙන ඉන්නේ . ඉතින් එච්චර ලෙන්ගතුකමින් හිටපු මල්ලි අද තමන් ළඟ නැති නිසා තමන්ට වාවගන්න බැරි තරම් දුකක් දැනෙනවා කියලා අයියා මේ සිතුවිලි මාලාවේ සිහිපත් කරනවා . සමහරවිට සිංදුමල්ලි දැන් කැම්පස් නිසා සිංදුවත් මේ ගීතය මේ දවස්වල ගායනා කරනවද කියලා මට නිකමට හිතෙනවා . වෙලාවට ඒක නිකමට වගේ හිතුනේ .
මේ ගීතයේ සංගීතය ගැන යමක් කියන්න ඕන . මේ ගීතයේ සංගීත සංයෝජනය කරලා තියෙන්නේ රෝහණ වීරසිංහයන් . එතුමා මේ ගීතයේ සංගීත සංයෝජනයේදී ගීතයේ තියෙන රස භාවයන් දෙකක් ප්‍රධානවම ඉස්මතු කරන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා කියලා මට හිතෙනවා . ඒවා තමයි ගැමි රසය සහ ශෝකී රසය . මේ ගීතයේ වචනවල ගැමිකම සම්පූර්ණවම ගැබ් වෙලා තියෙනවා . ඒවගේම අයියාගේ හිතේ ඇතිවෙන මල්ලි නැති දුකත් සංගීතය මගින් උලුප්පලා දක්වලා තියෙනවා .

ගීතයේ පෙරවාදනය ආරම්භ වෙන්නේ සිතාර් වාදනයකින් . ඒ සිතාර් වාදනයෙන් නම් මට ඇතිවෙන්නේ අයියයි මල්ලියි සෙල්ලම් කරනකොට තියෙන කෙළිලොල් පසුබිමක් . තබ්ලාවෙනුත් ඒ සිතාර් වාදනය අතරේ ඇති කරන්නේ කෙළිලොල් හැගීමක් . හැබැයි ඊට පස්සේ වයලීන් වලින් ඉහල ස්වර වල ඉඳලා ක්‍රමානුකූලව පහල ස්වර වලට ඇවිත් ශෝකී රසයක් ඉස්මතු කරනවා . මෙතනදී තබ්ලාවේ වාදනය කරන්නේ තබ්ලාවේ ලොකු ගෙඩිය . ඒ කියන්නෙ බාර් එක විතරයි .





ඊට පස්සේ බටනලා වාදනයක් ඇහෙනවා . මේ බටනලා වාදනය බටනලා දෙකකින් තමයි කරන්නේ . එකක් ඉහල ස්වර . අනික පහල ස්වර .හැබැයි හාමනී ස්වර නෙවෙයි වාදනය වෙන්නේ . එකම ස්වර ටිකක් තමයි වාදනය වෙන්නේ . මේ තේමා වාදනයේ ප්‍රධාන කොටස් කීපය වෙන් වෙන ස්ථානවල තබ්ලාවෙන් තබ්ලා බීට් එක කඩලා ගන්න විදිය හරිම ආකර්ෂණීයයි . මම හිතන්නේ මේ වාදනය කරන්නේ අප අතරින් සමුගත්ත දර්ශනපති විජේරත්න රණතුංගයන් වෙන්න ඕන කියලා . මොකද එතුමන්ගේ වාදන ශෛලීය මේ වාදනයේ හොඳට පෙන්නුම් කෙරෙනවා .







දැන් ඔන්න ගීතය ගායනා කෙරෙනවා . මේ ගීතය ශාස්ත්‍රීය සංගීත පසුබිම තදින්ම ඇසුරු කරගෙන පෙරදිග
ආරකට නිර්මාණය වෙච්ච නිසාද මන්දා මේකේ තනුව වයලීන් එකකින් වාදනය කරනවා . මම දැකලා තියෙනවා ගොඩක් වෙලාවට එහෙම වාදනය කරන වෙලාවල් . ගීතයේ යටින් දිගටම ඇහෙනවා පන්තේරුවක සිලින් බිලින් එකක් චං චං චං චං ගාලා තාලය උඩ වාදනය වෙනවා . ඔන්න දැන් ගීතය ගායනා කරගෙන ඇවිත් මීගස් යට මී වැහි වැහැලා ...... කියලා කිව්වට පස්සේ සිතාර් එකෙන් බොහොම සරල ස්වර කීපයක බිට්ස් පාට් එකක් වාදනය කෙරෙනවා .

බාලේ මෙන් පාන්දරින් කියන කොටස ගායනා වෙන්න පටන් ගන්නකොටම පෙරදිග ශෛලියට බටහිර ශෛලිය එකතු වෙනවා . ඒ කවුන්ටර් පාට් එකකින් . බාලේ මෙන් පාන්දරින් ඇවිදින්නට යන්නට බැහැ කියනකල්ම මේ කවුන්ටර් පාට් එක වයලීන් වලින් වාදනය කෙරෙනවා . ඒ කවුන්ටර් එකත් හාමනී වෙන විදියට ස්වර ගලපලා වයලීන් කීපයකින් වාදනය කරන නිසා ගී පදවල ශෝකී රසය වඩාත් ඉස්මතු කරලා පෙන්නන්න කවුන්ටර් පාට් එක දායක වෙනවා කියලා මට හිතෙනවා . හැබැයි ඊට වඩා පාළුවක් දැනෙනවා මේ ගීතයේ මට තනියක් දැනෙනවා කියන කොටසෙන් . මොකද ඒ වෙලාවට ඔක්කොම වාදන භාණ්ඩ වාදනය නවත්තලා අමරදේවයන්ගේ හඬ විතරක් නිකුත් වෙන නිසා .

ඊට පස්සේ අතුරු වාදනයට එනවා . එතනදී තබ්ලාවෙන් මුලින්ම ටටක් ටටක් ගාලා කඩලා බීට් එකට එන විදියත් මම ටිකක් කැමති කොටසක් මේ ගීතයේ . ඊට පස්සේ අපිට ඇහෙනවා හොරණාවක් වගේ හඬක් . ඒ ඇහෙන්නේ ඕබෝ කියන වාදන භාණ්ඩය .







එකෙන් ඇතිවෙන්නේ මහා මූසල ගතියක් තියෙන හඬක් . නැත්නම් දුක පාළුව වගේ හැගීමක් ඇතිවෙනවා . මේ වාදනය යන අතරේ වයලීන් වල කම්බි අතින් පෙලලා ඇති කරනවා ටික් ටික් ටික් කියලා වාදනය කෙරෙන වාදන කණ්ඩ කීපයක් . මටනම් ඒ වාදනය නිසා ඇතිවෙන්නේ අවිනිශ්චිත බවක් .

ඒ නිසා මේ අතුරු වාදනයේ දුක හා අවිනිශ්චිත බව එකට මිශ්‍ර වෙලා වගේ තියෙනවා . මේ වයලීන් වලින් ටික් ටික් ටික් කියන ස්වර ටිකම චෙලෝ එකකින් බේස් හඬක් ඇති කරමින් වාදනය කෙරෙනවා . ඊට පස්සේ මේ අතුරු වාදනයේ නලාවෙන් වාදනය වෙච්ච ස්වර ටිකම වයලීන් වලින් වාදනය කරන අතරේ ටික් ටික් ටික් කියන ස්වර ටික ඕබෝ එකෙන් වාදනය කරනවා . මේවා අහලා විශ්ලේෂණය කරනකොට තමයි හිතෙන්නේ වීරසිංහයන් කොච්චර දැනුමක් එක ගීතයක තනුවක් තුල හසුරවලා තියෙනවද කියලා .

ගීතයේ විශේෂ සංගීත කොටස් කියලා මට ක්ලික් වෙන්නේ මේ සංගීත කොටස් තමයි . මේවා අතරේ තවත් මට නෑහුන සංගීත කොටස් ඔයාලට ඇහෙනවනම් අපිත් එක්ක බෙදාගන්න කියලා මම ආරාධනා කරනවා . එහෙනම් ගීතය ආයෙත් අහන්න . තවත් ලිපියකින් නැවතත් හමුවෙමු .






ඔබ සැමට සමන් දෙවිඳුගේ පිහිට ලැබේවා !

Saturday, March 14, 2015

සිනා පිපෙනා මේ වසන්තය පිපුණු හැටි









සෙකන්ඩ් ඉයර් එක පටන්ගත්තට පස්සේ ගෙදර යන්නේ නැතුව බෝඩිමේ නැවතුනේ අද තමයි ඉස්සෙල්ලම . වයලීනොට ප්‍රැක්ටිකල් එක්සෑම් එකක් තිබුණ නෙව . ඉතින් ගෙදර ගියේ නෑ . ලුණු මිරිස් තුනපහ එක්ක අම්මලා උයන බත් කන්න නැති එක තමා එපා වෙන්නේ . ඕන එකක් කියලා එක්සෑම් ඉවරවෙලා ඇවිත් රෙදි හෝදලා නාලා කාලා බීලා බ්ලොග් එක පැත්තට ආවේ මොනවා ලියන්නද කියලා හිතා ගන්න බැරුව . පස්ට පාලුයි ලයිෆ් එකම මෙයාලා .

ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතාව ලියන්න තාම අයිඩියාවක් ආවේ නෑ . ඒ නිසා අද තවත් ගීතයක් ගැන ලියන්න ඕන කියලා හිතුනා . මම නැවතිලා ඉන්න බෝඩිම තට්ටු දෙකේ ගෙදරක් . ඒකෙ උඩ තට්ටුවේ ඉස්සරහම තියෙන කාමරේ තමයි වයලීනෝ නැවතිලා ඉන්නේ . බෝඩිම් සංකීර්ණයේ ඉඩ මදි නිසා මේ කාමරේ පස්සේ කාලෙක තමයි හදලා තියෙන්නේ . ඉස්සරහාම තියෙන කාමරේ නිසා අපේ කාමරේ හරියට රිසෙප්ෂන් එක වගේ . එන එන එකා තම තමන්ගේ කාමර වලට යන්නේ අපේ කාමරේට ඔලුව දාලා පොඩි සද්දයක් දාලා .

ආ කස්ටියට කියන්නත් බැරි උනා . දැන් සිංදු මල්ලිත් අපේ කැම්පස් එකේ නිසා සිංදු මල්ලිත් ඉන්නේ මම ඉන්න බෝඩිමේ . ඒ නිසා මල්ලිගේ දුක සැප බලන්න ඔය සිංදුවා කියන මහත්හොරා ඉඳලා හිටලා අපේ බෝඩිම පැත්තේ කැරකෙනවා . එහෙම කිව්වට ඉතින් මල්ලි නවත්තන්න ආව දවසෙයි තව එක දවසකුයි තමා ආවේ . දැන් උදාවෙලා තියෙන තත්ත්වේ හැටියට සිංදුවා බෝඩිමට ඒම වහාම නවත්වන්න තමා වයලීනෝ හිතාගෙන ඉන්නේ .

එනිවේ ඉතින් අපි අපේ කතාවට එමුකො . වයලීනෝ මේ නවාතැනට ආව හැටි කලින් කිව්වද නැත්ද කියලා මතක නැහැ . ලීඩර්ශිප් කෑම්ප් එකේ හම්බවෙච්ච නංගි කෙනෙක් තමා මේ නවාතැන හොයලා දුන්නේ . ඉතින් මේ නවාතැනට ආව දවසේ තමයි දැනගත්තේ මේකේ වැඩි හරියක් ඉන්නේ ගාල්ලේ අය කියලා . ගාල්ලේ අය ගැනවත් බෙන්තර ගඟෙන් එහා ඇස් ඇරපු නැති පූස් පැටවූ ගැනවත් මම නම් ඔන්න කටේ කෙල බිඳක් හලන්නේ නෑ . හරීම හොඳ ළමයි ටිකක් ඉන්නේ ඒ පැත්තෙන් ආව .





මේ අය එක්ක තව නුවර හම්බන්තොට කළුතර වගේ පැති කීපයකම අය අපේ නවාතැනේ ඉන්නවා . මේ අයගෙන් ගොඩක් දෙනෙක් ගමේ කෙල්ලව දාලා කැම්පස් ආපු අය . එහෙම කිව්වේ බොලල්ලා , උන් තමන්ගේ ලව නවත්තලා ආවා කියලා නෙවේ . උන් ලවු කරන ගමන් තමයි ඇවිත් ඉන්නේ . අපේ කාමරේ කිට්ටුව තියෙන පඩිපෙළ ගාව තියෙනවා පොඩි කොරිඩෝ කෑල්ලක් . මේකට රෑට රෑට හඳ පායාගෙන එනකොට එක එක්කෙනා එකතුවෙනවා මල් කඩන්න . 

ඉතින් කාමරේ ඉන්න අපිට ඇහෙනවා මේ අය මල් කඩන්න විදිය . ගොඩක් අය තමන්ටවත් ඇහෙන්නේ නැති ගානට තමයි මල් කඩලා වට්ටියට අහුරලා පූජා කරන්නේ . ඉතින් ඒවා අපිට ඇහෙන්නෙත් නෑ උන්ට ඇහෙන්නෙත් නෑ කිසිම කරදරේකුත් නෑ . ඒත් ඔය ගාල්ල හම්බන්තොට පැතිවල සෙට් එකට වොලියුම් කන්ට්‍රොලින්ග් සිස්ටම්ස් උපතින්ම ලැබිලා නෑ . ඒ නිසා මල් කඩනකොටයි වට්ටියට ඒ මල් දානකොටයි මාර සද්දයක් එනවා .

අපිනම් වෙලාවකට පාඩම් කරන්න බැරි උනාම කෑගහනවා කඩන මලක් හෙමින් කඩපන් කියලා . ඒත් මුන් හැදෙන්නේ නෑ . ජම්ම ගතියනේ . ඔය මල් කඩන උන් අතරින් මල් කඩන එකයි ඉගෙනගන්න එකයි දෙකම සමබරව කරන උන් එක්කෙනයි මම තාම දැක්කේ . පොරත් ගාල්ලේ . මිනිහා මාර සිස්ටම් එකක් තමයි අනුගමනය කරන්නේ සමබර කරගන්න .

මිනිහා දවල්ට කැම්පස් යනවා . හවසට පාඩම් කරනවා . නැත්නම් අපිට පාඩම් කරගන්න දෙන්නේ නැතුව විකාර කර කර ඉන්නවා . රෑ 12ට නිදාගන්න ගියාම තමයි මල් කඩන්න පටන්ගන්නේ . ඉතින් මලත් එක්කම එහෙමම නින්ද යනවා . උදේට නැගිටලා ආයෙත් කැම්පස් යනවා . මම මිනිහා විතරයි තාම දැක්කේ බැලන්ස් කරන් මල් කඩන එකෙක්ට . හැබැයි මිනිහටත් ඒවා එහෙම උනාට ගෝල් දේසේ ගතිගුණ ටිකනම් අනේ දෙයියනේ කියලා පිහිටලා තියෙනවා . මම ඉතින් ඒවා අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ .





මේ අතරින් තව එක මල්ලි කෙනෙක් ඉන්නවා . අද කතාවට පූර්විකාව ගන්නේ මම ඒ මල්ලිගෙන් . මිනිහත් ගාල්ලේ . හැබැයි ගාල්ලේ අයගේ ගතිගුණ වැඩිය පිහිටලා නැති බවක් තමයි මට මේ මල්ලිගෙන් පේන්නේ . බෝඩිමේ ඉන්න අයගෙන් ටිකක් පිරිසිදුවට ඉන්න ඕන කියලා හැගීමක් තියෙන කීපදෙනාගෙන් එක්කෙනෙක් තමයි මේ මල්ලි . ෆස්ට් ඉයර් එකේ මුලදී මේ මල්ලි කැම්පස් ආවට පස්සේ පස්සේ මෙයා කැම්පස් එන එක අඩු කළා . අපි අහලා බැලුවා මොකද එන්නේ නැත්තේ කියලා . ඒත් මිනිහා කියන්නේ අනේ වැඩක් නෑ කියලා . දවසේම බෝඩිමට වෙලා මැසේජ් කොට කොට කෝල් කර කර ඉන්නවා මිස ඉගෙනගන්න වැඩක් කරන්නේ නෑ . මැනේජ්මන්ට් ෆැකල්ටියේ කෙනෙක් නිසා අපිට වැඩිය මිනිහා කැම්පස් එකේ සෙට් වෙන්නේ නෑ . ඒත් බෝඩිමට ආවම අපිත් අහනවා ඇයි කැම්පස් යන්නේ නැත්තේ කියලා . 

මෙහෙම මෙහෙම කාලය ගතවුනා . දැන් අපි සෙකන්ඩ් ඉයර් එකේ . මේ මල්ලි ෆස්ට් ඉයර් එකේ සමහර සබ්ජෙක්ට් ලිව්වේ නෑ . ෆස්ට් ඉයර් එකේ සෙකන්ඩ් සෙමෙස්ටර් එකේ එක්සෑම් සම්පූර්ණෙන්ම ලිව්වේ නෑ . මිනිහා එතකොට ගෙදර ගිහින් හිටියේ . ඒ ඇයි කියලා මේ අවුරුද්දේ මුල මම අහනකොට තමයි පොර සීන් එක කිව්වේ .

පොරගේ කෙල්ල ඉන්න පැත්ත එච්චර කොල්ටි නැහැලු . ඒත් ගාල්ලේම තමා . කෙල්ල චාටඩ් එක්සෑම් කරන නිසා රෑ ජාමෙට එහෙන් එන්න ඕනලු ක්ලාස් යන්න . ඉතින් රෑ පාන්දර තනියට එන්න කවුරුවත් නැති නිසා මේ බූරුවා කැම්පස් ලෙක්චර්ස් එක්සෑම් ඔක්කොම කට් කරගෙන බෝඩිම් ෆීස් ගෙව ගෙව කෙල්ල පරිස්සම් කරන්න ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා . නැත්නම් කෙල්ල එක්ක ක්ලාස් යනවා . ඉතින් මම ඇහුවා ඇයි කෙල්ලට අම්මෙක් අප්පෙක් නැද්ද උඹ බාප්පා වගේ ඒවා කර කර ඉන්නේ කියලා . එතකොට මු කියපි , කෙල්ලගේ අම්මට තාත්තට ඒවා ගැන වගක්වත් නැහැ කියලා . මමනම් හිතන්නේ මූ හරකා වගේ ඔක්කොම බර අදින නිසා ඒ මිනිස්සු සද්ද නැතුව ඉන්නවා ඇති . ගාල්ලෙනෙ දෙයියනේ මොනවා උනත් .





මේ ළඟදී ඒ නංගි මල්ලි දෙන්නා ලොකු රණ්ඩුවක් උනා ඇහුනා . දැන් ඒ කෙල්ලත් ඉන්නේ අපේ කැම්පස් එකේ . ඉතින් කොල්ලා දැන් කරන්නේ ලෙක්චර්ස් වලට යන්නේ නැතුව කෙල්ල එක්කන් එනවා එක්කන් යනවා . රැග සෙට් වෙයි කියලා වෙන්නැති එහෙම කරන්නේ . මන්දා ඉතින් ඒ මොනා කරත් කෙල්ල කොල්ලා එක්ක ලොකුවට රණ්ඩු වෙනවා ඇහුණාම අපිට ඒ ගොන්වහන්සේ ගැන නෙවෙයි දුක හිතුනේ උගේ අම්මා තාත්තා ගැන . ඒ මිනිස්සු හම්බ කර කර මුන්ට වියදම් කරනවා . ඒත් මුන් ඉගෙන ගන්නේ නෑ . ඒ මොනවා උනත් අපි ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ ඉගෙන ගන්නෙත් නැති එකේ අඩුම තරමේ කෙල්ලවත් උට ඉතුරු වේවා කියලා .

ඒත් වෙනවට නෙවේ මට මෙහෙම ෂුවර් එකක් තියෙනවා . කෙල්ල ඉගෙනගත්තට පස්සේ කෙල්ලගේ අම්ම තාත්තා කෙල්ලව වෙන එකෙක්ට කසාද බන්දලා දෙනවා . ඇයි මූ ඒකිගේ වැඩ කර කර ඉන්නවා මිස ඉගෙන ගන්නේ නැහැනේ . ඒකා කෙල්ල පරිස්සම් කරන්න ගමට වෙලා ඉන්නවා කියලා දැනගත්තම මට මේ සිංදුව මතක් උනා . ( මොකද අපිත් ඉස්සර ඕක ඇහුවනේ ) . මෙහෙම කියනකොට කොල්ලා ලෝකෙම අමතක කරලා කෙල්ල එක්ක ඉන්න බලනවා ඇති . ඇති නෙවෙයි තමයි තමයි . මුලින්ම ගීතය අහලා ඉන්නකෝ .





සිනා පිපෙනා මේ වසන්තය 
නෙලා දෝතින් මලක් සේ... සිනා සී..
ම‍ගේ ලොව වෙත ඔබයි ගෙන ආවේ
සිනා සී... ඔබයි ගෙන ආවේ..
වසන්තය මලක් සේ...

නිබඳ සුවඳයි ඔබ නිසා මට
ගම මැදින් හමනා පවන සිහිලැල්
ගම් දොරින් පිටමං නොවේවා
නැවුම් සුහුඹුල් යෞවනේ හස‍රැල්

සිනා පිපෙනා...

නිසල සිතුවිලි සසල තුරුලිය
අතර තනිවෙමි ඔබ නිසා සතුටින්
අහස සමුදුර වැළඳ සැනසෙන
තැනක සගවමි හද සෙනේ සුසුමින්

සිනා පිපෙනා...//

ගායනය : සමිතා මුදුන්කොටුව සමඟින් ලක්ෂ්මන් විජේසේකර
සංගීතය : ලක්ෂ්මන් විජේසේකර 
පද රචනය : කුමාරදාස සපුතන්ත්‍රි









මේ ගීතය ගායනා වුණේ ටෙලිනාට්‍යකට . මම පොඩීඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊඊ කාලේ මේ ටෙලි නාට්‍යය බැලුවා ලාවට මතකයි . හැබැයි ඒ මුල් විකාශනය නෙවෙයි . නැවත විකාශනයක් වෙන්න ඕන මගෙ හිතේ .ගංගා සහ නිශ්ශංක කියන ටෙලි නාට්‍ය වෙනුවෙන් තමයි මේ ගීතය ගායනා කෙරුනේ . ඒ වගේම කියන්න ඕන විශේෂ දෙයක් තමයි මේ ගීතය සමිතා එරන්දතී මහත්මියගේ පළවෙනි ගීතය ලු . මාරයි නේද මෙයාලා . එහෙනම් අපි බලමුකෝ ගීතයේ තේරුම කොහොමද කියලා .





සිනා පිපෙනා මේ වසන්තය
නෙලා දෝතින් මලක් සේ... සිනා සී..
ම‍ගේ ලොව වෙත ඔබයි ගෙන ආවේ
සිනා සී... ඔබයි ගෙන ආවේ..
වසන්තය මලක් සේ...

කාලයක් තිස්සේ අම්මා තාත්තාගේ හෙවනැල්ලේ හැදෙන වැඩෙන නිසාදෝ මන්දා කූඩුවෙන් නිදහස් වෙන්න වරම ලැබුනට පස්සේ තරුණ කාලේ ලැබෙන සුන්දර අත්දැකීමක් තමයි ආදරය කරනවා කියන එක . අම්මලා තාත්තලාගෙන මිදිලා සමාජෙට වැටෙනකොට අපිට වැඩිපුර ඇහැට සංවේදී වෙන චරිතයකට අපි ප්‍රේම කරන්න පටන් ගන්නවා . ඒක ජීවවිද්‍යාත්මකව වගේම මනෝ විද්‍යානුකූලවත් සාමාන්‍ය දෙයක් . නවයොවුන් වයසේ අතිවෙන් ප්‍රේමය තදබලවිදියට අන්ධයි කියන්නෙත් එහෙම අන්ධ ආදරයක් වෙන්නෙත් ඒ නිසා වෙන්න ඇති . මොකද මේ ප්‍රේම සම්බන්ධතා පටන් ගන්නේ අත්දැකීම මත පදනම් වෙලාවත් , ජීවන අර්බුදයට මුහුණ දෙන්නේ කොහොමද කියලා හිතලාවත් නෙවෙයි නිසා . මේ ගීතයේ ගීතයේ ස්ථායි කොටස ගැන බැලුවම මට පේනවා එහෙම අදහසක් .

මේ ගෑණුළමයත් ගෙදරක අම්මා තාත්තාගේ හෙවනැල්ලේ හැදිච්ච වැඩිච්ච ළමයෙක් වගේ . ඉතින් ප්‍රේම කරන්න පටන් ගත්තට පස්සේ ඔන්න ප්‍රේමවන්තයාව මේ ගෑණුළමයාට පෙන්නේ වසන්තය තමා වෙත අරගෙන එන සුර දූතයෙක් වගේ . සිනහව නමැති මල් පිපෙන මේ වසන්ත කාලය , මලක් නෙලාගෙන ඇවිත් තමන්ට තෑගී කරනවා වගේ තමන්ගේ ඒකාකාරී ලෝකයට ගෙනැත් දෙන්නේ තමන්ගේම ප්‍රේමවන්තයා කියලා මේ තරුණිය විශ්වාස කරනවා .

අම්මලා තාත්තලාගේ හෙවනල්ලේම හැදිච්ච කෙනෙක් කියලා මම කියන්නේ අන්න ඒ නිසා . මොකද කාලයත් එක්ක තමන්ට අත්දකින්න ලැබෙන මේ වෙනස වසන්තයක් කියලා මේ ගෑණු ළමයාට හිතෙන්නේ ගෙදර රැකවල් වලින් මිදුනට පස්සේ තවත් සුන්දර ලෝකයක් තමන්ට තියෙනවා කියලා දැනුනට පස්සේ නිසා .





නිබඳ සුවඳයි ඔබ නිසා මට
ගම මැදින් හමනා පවන සිහිලැල්
ගම් දොරින් පිටමං නොවේවා
නැවුම් සුහුඹුල් යෞවනේ හස‍රැල්

මේ තමයි මේ ගීතයේ මම කැමතිම කොටස . ඒ සංගීත සංයෝජනය නිසාද , ගීතයේ වචන නිසාද  , සමිතාගේ කටහඬ නිසාද නැත්නම් තනුව නිසාද කියලා කියන්න අමාරුයි . මමනම් හිතන්නේ සංගීතය නිසා කියන හේතුව පැත්තට වැඩිපුර බර වෙන්න ඕන . ඒක මම කියන්නම්කො සංගීතය ගැන කියනකොට .

ගෑණුළමයා ප්‍රේමවන්තයා නිසා පරිසරයේ කවදාවත් දැක්කේ නැති සුන්දරත්වයක් දකිනවා . ඒ සුන්දරත්වය වචනවලින් කියන්න එයාට තේරෙන්නේ නෑ . ඒ නිසා එයා කියනවා ගම මැදින් හමන සිහිලැල් මද පවන හැමවෙලේම සුවඳ වෙන්නේ එයාගේ ප්‍රේමවන්තයා නිසා කියලා .

ඊට පස්සේ එයාට හිතෙනවා කවදාහරි තමන්ට මේ ප්‍රේමවන්තයාගෙන් ඈත් වෙන්න වෙයිද දන්නේ නෑ කියලා . ඒ නිසා මේ ගෑණුළමයා ප්‍රාර්ථනයක් කරනවා තමන්ට මේ ලැබුණු නැවුම් සුහුඹුල් යෞවනයේ සිනා හසරැල් ගම් දොරෙන් පිට නොවේවා කියලා . ගීතයේ අදහස සරලව පෙනුනට යොවුන් ආදරය ගැන වැඩිපුර විස්තර කරන්න මේ පළවෙනි අන්තරා කොටස දායක වෙනවා කියලා කියන්න පුළුවන් .





නිසල සිතුවිලි සසල තුරුලිය
අතර තනිවෙමි ඔබ නිසා සතුටින්
අහස සමුදුර වැළඳ සැනසෙන
තැනක සගවමි හද සෙනේ සුසුමින්

දැන් ඔන්න කොල්ලා එනවා කතාවට . කොල්ලත් කෙල්ලගේ මේ ආදරණීය වචනවලට හිත හදාගෙන ඉන්නේ . කොල්ලා කියනවා තමන්ගේ නොසෙල්වෙන සිතුවිලි නමැති ගස් අතර ඒ දෙන්නට තනිවෙන්න පුළුවන් උනේ තමන්ගේ ප්‍රේමවන්තිය නිසා , ප්‍රේමවන්තියගේ ආදරය නිසා කියලා . අහස සමුදුර වැළඳ සැනසෙන තැන කියන්නේ ක්ෂිතිජය . කොල්ලා කියනවා එයාගේ සෙනෙහස ක්ෂිතිජයේ හංගන්නම් කාටවත් ගන්න බැරිවෙන්න කියලා .

දෙන්නා ආදරේ කරනකොට ඉතින් අහස පොළව උනත් ගැටලන්න පුළුවන් තත්ත්වෙක නෙව තියෙන්නේ . ඉහි ඉහි ඉහි ඉහි .

මේ ගීතයේ සංගීතය ලක්ෂමන් විජේසේකර මහත්මයාගේ . ලක්ෂ්මන් විජේසේකර මහත්මයා වැඩිය ගීතවලට සංගීත නිර්මාණයෙන් දායක වෙලා නැහැ . මේ ගීතය ලක්ෂමන මහත්මයාගේ සංගීත නිර්මාණවලින් ඉහලින්ම තියෙන එකක් කියලා කියන්න පුළුවන් .

ගීතයේ ආරම්භයේ ඉඳලා අවසානය දක්වාම වතුර පාරක් ගලනවා වගේ තමයි තියෙන්නේ . එහෙම වෙලා තියෙන්නේ මමනම් හිතන විදියට මේ ගීතය පුරාවටම ගිටාර් වාදනය කරන ආකාරයට වගේම තාලය අනුව ටින් ටින් ගාලා වාදනය කරන ට්‍රෑන්ගල් කියන සංගීත භාණ්ඩය නිසා වෙන්න ඕන . ගීතයේ පෙර වාදනය පටන් ගන්නේ වයලීන් වලින් . ඊට පස්සේ බටනලාවක් වාදනය කරනවා . මේක උන බට බටනලාවක් නෙවෙයි . මටනම් ඇහෙන විදියට මේ වෙස්ටන් ෆ්ලුට් එකක් වාදනය කරන්නේ .





 ඒවගේම ගීතයේ බේස් ගිටාර් වාදනය ගීතය පුරාවටම විහිදිලා යනවා . ඒත් මට සැකයි මේ වාදනය කරන්නේ බේස් ගිටාර් එකක්මද කියලා .






සමහර ගීතවල බේස් පාට් වාදනය කරන්නේ වයලීන් පවුලේ වැඩිමලා විදියට සලකන ඩබල් බේස් කියන සංගීත භාණ්ඩයෙන් . මෙතනත් මට ඇහෙන්නේ ඩබල් බේස් එකකින් බේස් පාට් වාදනය කරනවා වගේ .

ගීතයේ තාල වාදනය කරන්නේ තබ්ලාවකින් මූලිකවම . මේ තාල වාදනය කරන්නේ තබ්ලාවක පොඩි කොටස , ඒ කියන්නේ ජිල් කීපයක් අදාළ ස්වර වලට සුෂර කරලා ඒවාට පිළිවෙලට තාලයට තට්ටු කිරීමෙන් . ජාල තරංගය වගේ තබ්ලා තරංගය කියලත් මෙහෙම වාදනය කරනවට කියනවා . ඒත් මෙතන නම් වාදනය කරන්නේ තබ්ලා ජිල් තුනක් .






දැන් ගීතයේ පෙර වාදනය ඉවරවෙලා ගීතය ආරම්භ වෙනවා . ගායනය වෙන වචනත් එක්කම ගිටාර් එකෙන් කෝඩ් පන්ච් එකක් දෙන්නේ නැතුව ස්වර වාදනය කරමින් අදාළ කෝඩ්ස් වාදනය කරනවා . ඒ ඇතුලින් ඇහෙනවා දිගටම වාදනය කරන ට්‍රෑන්ගල් සංගීත භාණ්ඩයේ හඬ . ඒ එක්කම ගීතයේ බිට්ස් පාට් සහ කවුන්ටර් වයලීන් එකෙන් වාදනය කරනවා .







ඊට පස්සේ ඔන්න එනවා ගීතයේ අතුරු වාදනයට . අතුරු වාදනය , වාදනය කරන්න තනි වයලීන් එකකින් . ඊට පස්සේ වයලීන් කොටස ඉවර වෙනවත් එක්කම බේස් ෆ්ලූට් එකෙන් තවත් කොටසක් වාදනය කරනවා . ඊට පස්සේ ඉතාම සුළු සංඛ්‍යාවකට සීමා වෙච්ච ස්වර ගණනක් වාදනය කරන්න සිතාර් එකක් භාවිතා වෙනවා . මේ සිතාර් එක හොඳට සුෂර කරලා තියෙනවා . මොකද සිතාර් වල තියෙනවා අනුනාද තත් කියලා තත් විශාල ගණනක් . ඒවා එක එක ස්වර වලට සුෂර කරලා සිතාර් එකේ ප්‍රධාන තත් වාදනය කරනකොට අනුනාද තත් වලින් ඉතාම මිහිරි හඬක් ඇති කරනවා . මේ සිතාර් වාදනයේත් මම දකිනවා ඒ අනුනාද වීම හොඳට වෙනවා කියලා .





ඊට පස්සේ ගීතයේ අන්තරා කොටස ගායනාවෙනවා . සාමාන්‍ය විදියට ගීතයේ අන්තරා කොටස ආරම්භ වෙලා ගම මැදින් හමනා පවන සිහිලැල් කියන වචන ටික ගායනා වෙනකොට ඒ අතරින් ඇහෙනවා බේස් ෆ්ලුට් එකෙන් කවුන්ටර් පාට් එකක් වාදනය කරනවා . මම හිතන්නේ මම ඔය ගීතයේ ඔය තැනට වැඩිපුර කැමති ඒ කවුන්ටර් පාට් එක නිසා වෙන්න ඇති . මොකද මම හැමවෙලේම ගීතය ප්ලේ කරාට පස්සේ මේ අන්තරා කොටස එනකල් බග බලාගෙන ඉන්නවා .

ඊට පස්සේ මම වඩාත් කැමතිම සංගීත කොටස තමයි ගම් දොරින් පිටමං උනේ මා කියන කොටසේ " රින් පිට " කියන තැන ගිටාර් කෝඩ්ස් මාරුවෙන තැන . එතන කෝඩ්ස් දෙකක් එකලඟ මාරුවෙන්න සංගීතය නිර්මාණය කරලා තියෙන විදිය හරිම ආකර්ෂණීයයි .

මේ ගීතයේ තවත් වැදගත් වාදන භාණ්ඩයක් තමයි චෙලෝව . වයලීන් පාට්ස් අතරේ චෙලෝවත් වාදනය කරනවා ඇහෙනවා සමහර තන්වල . ඔයාලටත් තේරේවි ඒ කොහෙද කියලා ගීතය අහනකොට .

අවසාන වශයෙන් මේකත් කියලාම මේ පෝස්ට් එක ඉවර කරන්න ඕන . ඒ ඩෙල් ස්ටූඩියෝ සංගීත සංයෝජනය . සිංදුවා කියන නිසාම ඩෙල් ස්ටූඩියෝව අහලා බැලුවා ගොඩක් ගීත . සමහර ගීතවල සංගීත සංයෝජනය නිසාම අහන එක නවත්තගන්න බැරි තත්ත්වයටම පත්වෙලා තියෙනවා . ඒත් සිනා පිපෙනා ගීතය ගැන තියෙන මගෙ පෞද්ගලික අදහසනම් ඩෙල් ස්ටූඩියෝවේ මේ ගීතය අසාර්ථකයි .




බොල සිංදුවො , මම කියන්නේ වාදනය ක‍රන ශිල්පීන් දෙන්නගේ හැකියාවට වත් , උන් දෙන්නටවත් අකමැතියි කියලා නෙවේ . සංගීත සංයෝජනය අසාර්ථකයි කියලා . ( බොට ඕන එකක් හිතාගනින් )

ආයෙත් එන්නම් තවත් ගීතයක් අරගෙන එහෙනම් .

මේ ලිපිය මේ ලිපියත් එක්ක තදින්ම සම්බන්ධයි 


ඔබ සැමට සමන් දෙවිඳුගේ පිහිට ලැබේවා !

Monday, March 9, 2015

මේන් අපේ ඉස්කෝලේ


සිංදුවා ඉස්කෝල ජීවිතේ වැඩි කාලයක් හිටියේ රත්නපුරේ තියෙන ඉස්කෝලෙක තමා. ඒත් තුන වසර වගේ වෙනකම් සිංදුවා ගියේ ගොඩකවෙල තියෙන ප්‍රාථමික ඉස්කෝලෙකට. ඒ කියන්නේ ගොඩාක් ඉස්සර..... එහෙම කිව්වම සිංදුවා නාකි වගේ නෙහ්. ඒ නිසා ගොඩාක්ම ඉස්සර නෙවෙයි ඒත් ටිකක් ඉස්සර ගිය ඒ ප්‍රාථමික ඉස්කෝලේ ගැන සිංදුවට තියෙන්නේ බොහොම සුළු සුළු මතකයන් කිහිපයක්.



ඉස්කෝලෙට බබා සිංදුවාව බාර දෙන දවසේ නෙවෙයි ඊට පස්සේ ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න දවසේ බබා සිංදුවාව ඉස්කෝලෙට එක්කන් ගියේ පුංචි අම්මා තමා. ඒ ගිහින් බබා සිංදුවාගෙම නෑදෑයෙක් ළඟ වාඩි කෙරෙව්වා. බැලින්නම් ඌත් එදාම ඉස්කෝලෙට ඇවිත් තියෙන්නේ. පස්සේ අනිත් උන් ගැනත් හොයලා බැලින්නම් අපේ පන්තියේ ඔක්කොම උන් ටික අලුතෙන් ඉස්කෝලෙට ආපු උන්. හම්මේ ඒ නිසා බබා සිංදුවාට බය පොඩ්ඩක් නැති වුනා. වෙලාවට පුංචි කිව්වේ අර ළඟ ඉන්න හාදයා නෑදෑයා කියලා. දැන්  බබා සිංදුවා අහිංසකයා නිසා ඔහේ වාඩි කරවපු තැන වාඩි වෙලා ලත්තන ගෑලු ළමයි දිහා විතරක් බල බල ඉන්නවා.   

බබා සිංදුවා හිටියේ ලොකු දිග හෝල් එකක මැද පන්තියේ වාඩි වෙලා. ඒ හෝල් එක මේ කොනේ ඉඳලා එහා කොනටම දිගයි. ඒ දිග හෝල් එකේ මේ පැත්තේ කෙලවරේ, ඒ කිව්වේ වම් පැත්තේ කෙලවරේ තියෙන්නේ ප්‍රින්සිපල්ගෙ ඔපිස් එක. ඒක විතරයි බිත්තියකින් වෙන් කරලා තිබුනේ. ඔපිස් එකට පස්සේ දිග හෝල් එක පන්ති පන්ති කඩලා ඩෙස්ක් පුටු තියලා තිබුනා.



පන්තිය තියෙන්නේ හරස් පැත්තට ඒ කිව්වේ හෝල් එකේ දිග පැත්තට නෙවෙයි අනිත් පැත්තට. හරියට ඔය උඩ පින්තුරේ තියෙනවා වගේ තමයි අපෙත් පන්ති වෙන් වෙලා තිබුනේ.  කළු ලෑල්ල තිබුනේ පන්තිය ඉස්සරහා. හෙහ් හෙහ් නැතුව ඉතින් පිටිපස්සේ තියන්නයෑ. ඒ කාලේ අපිට නිතරම බැරි වෙච්ච එකක් තමයි හෝල් එකේ හරි පන්තිය හොයාගන්න එක. හෝල් එක ඇතුලට එන්න ඔය පින්තුරේ වගේම පොඩි තැන් තුන හතරක්ම තිබුනා. ඉතින් ඉන්ටවල් එකෙන් පස්සේ වැරදි තැනකින් ඇවිත් අපේ බෑග් හොයනවා. ඔන්න ටීචර් පන්තියේ පුටුවේ වාඩි වෙලා හිටියොත් ලේසියි. නැත්නම් හරිම අමාරුයි, ඒ නිසා බබා සිංදුවායි යාළුවයි මරු ක්‍රමයක් හොයාගත්තා. යාලුවා ගාව තියෙයි පන් වලින් මහපු ලොකු තොප්පියක්. අපි එලියට යනකොට ඒ තොප්පිය බෑග් එක උඩට දාලා යනවා. ඉතින් ඊළඟ පාර එනකොට හොයන්නේ අර තොප්පිය.

 ඒ ස්කෝලේටම තිබුනේ හෝල් තුනයිද කොහෙද. ඒ හෝල් තුනෙන් දෙකක් විතරයි උළු අල්ලපු වහලවල් තිබුනේ. තට්ටු හෝල් තිබුනෙම නෑ. තුන වසර අය හිටියේ අර පොල්අතු වහල තිබුණු හෝල් එකේ. ඒක තිබුනෙත් පොඩි කන්දක් උඩ වගේ අනිත් ඒවාට ඉහලින්. ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න, ඉන්ටවල් දෙන්න, ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න, ඕවා ඔක්කොම දැනුම් දෙන්න ප්‍රින්සිපල් ගාව තිබුනා තඩි බෙල් එකක්. ඕක අරන් "ටලාන් ටලාන්" ගාලා වනනවා ඉතින්. දවසක් ඉන්ටවල් එකට බෙල් එක ගහලා ප්‍රින්සිපල් උන්දෑ ගියා කොහෙද ගමනක්. දැන් ඉන්ටවල් එක පැයක් විතර වෙනවා තාම බෙල් එක ගැහුවේ නෑ. අපිත් නටලා නටලා නටලා ආවා පන්තියට. හම්මෝ ටීචර් ඉන්නවා නිකන් රතු වෙච්ච හෝමිරිස් කරලක් වගේ. :-gr මොනවා කරන්නද බෙල් එක ගහන්න එපෑ අපි පන්තියට එන්න. අනේ පව් නෑ ටීචර් බැන්නා විතරයි වේවැල අතටවත් ගත්තේ නෑ.

ඔය හෝල් වල පන්ති වලින් කට සද්ද අයට විශේෂ රාජකාරියක් තිබුනා. ඒ තමයි උදේට පන්සිල් දෙන එක. ඒ ඒ හෝල් එකේ වෙන වෙනම පන්සිල් දෙන්නේ. ඉතින් අපේ පන්තියට තියෙන දවසට පන්සිල් දෙන්නේ මුළු හෝල් එකටම බබා සිංදුවා තමයි. සපත්තු දෙක ගලවලා පුටුව උඩට නැගලා වැඳගෙන පුළුවන් තරම් ගිරි යටින් කෑගහනවා හෝල් එකටම ඇහෙන්න..
"බුද්ධං සරණං ගච්චාමි...."
අනේ ඉතින් අනිත් උනුත් කියනවා
"බුද්ධං සරණං ගච්චාමි...."

ඔය කියන වෙලාවට පන්සිල් මාරු කරලා ඇති ඕනි තරම්. සමහර දවස්වලට කාමේසු මිච්ඡාචාරා කියන්නේ නෑ. ඕක මතක හිටින්නෙම නෑ බබා සිංදුවට. මොකද ඕකේ තේරුම දන්නේ නෑනේ. ඉතින් ඔහොම දවස් පහට පන්ති පහෙන් ළමයෙක් නැගිටලා හෝල් එකටම පන්සිල් දීලා පන්ති පටන් ගන්නවා.

ඔය පන්ති වල තිබුණු ඩෙස්ක් එහා මෙහා වෙන අවස්ථා තිබුනා. ඒ කිව්වේ පොල් අතු වහල නිසා වැස්ස වෙලාවට සමහර තැන් වලට  වතුර බේරෙනවා. ඒ වෙලාවට ඩෙස්ක් එක ටීචර් වෙන තැනකට දානවා. සමහර වෙලාවට සත්තු එහා මෙහා ඇවිදලා අව්ව වැටෙන තරම් වියපු පොල් අතු වල හිල්. ඉතින් අව්ව. කවුරුහරි මාමා කෙනෙක් ඒක හදනකම් ඉතින් අව්ව වෙලාවට එතනින් මාරු කරනවා. තව ඩෙස්ක් එක එහා මෙහා වෙන්නේ ළමයෙක් එක්ක තරහ වුනාම. ඒ තරහා වුනාම උගේ ඩෙස්ක් එකයි මගේ ඩෙස්ක් එකයි ගාවන්නේ නෑ. ටිකක් ඈත් කරගෙන ඉන්නේ.

ඉස්කෝලේ ඉන්ටවල් එකට අපි කලේ ගෙදරින් ගේන කෑම කාලා ඉස්කෝලේ වැට අයිනේම තිබුණු කඩේකින් රුපියල් දෙකට පේර ගෙඩියක් ගන්න එක. ඊට පස්සේ ඕකට සල්ලි දාපු අය වෙනම සෙට් වෙලා එකෙක් කෑල්ලක් කාලා අනිකට දෙනවා එහෙම එහෙම වටේ යව යවා පේර ගෙඩිය ඉවර කරනවා. එකෙක් හරි රුපියලක් හරි සත පනහක් හරි වගේ ලොකු ගානක් දැම්මොත් උට පලවෙනි රවුමේදී දෙපාරක් කන්න පුළුවන්. රුපියල් දෙකක් හදාගන්න සල්ලි නැති වෙලාවට ඉතින් ගුණසිරි මාමගේ බුල්ටෝ තමයි කෑවේ.  



ඉස්කෝලේ ඇරිලා එක්ක යන්න එනකම් අපි කෑවේ අයිස් පලම් තමයි. අයිස් පැකටුත් තිබුනා. රුපියලේ අයිස් පැකට් ඒක දිගායි කෙට්ටුයි. එක එක පාටට එක එක රසට තිබුනා. දිවූල් ඒවා ඉට්ටෝබරි ඒවා දොඩම් ඒවා...
රුපියල් දෙකට තිබුනේ කිරි එකයි පලතුරු එකයි චොකලට් එකයි.ඒ පැකට් එක කොටායි මහතයි.  ඒකෙ පලතුරු එකේ මුද්දරප්පලන් දෙකක් අනිවාර්යෙන්ම තියෙනවා.  ගෙදර හදන අයිස් පලම් එක රුපියල් දෙකයි. ලී කෑල්ලක් ගහලා සන්කුයික් වගේ බීමද කොහෙද පොඩි කප් එකකට දාලා ඩීෆිෂර් එකක දාලා ගන්නවා.

තව තව පොඩි පොඩි සිද්දි ගොඩක් තියෙයි. යාළුවො එක්ක රිලේ දුවපු හැටි, පන්ති නායක පට්ටම නැති කරගත්ත හැටි, නයනා ටීචර්ට, මිස් කියලා වෙච්ච දේවල්, කෙල්ලන්ට විරුද්ධව කැරලි ගහපු හැටි, හින්දි ෆිල්ම් බලලා කරපු දේවල්..හම්මෝ....අවුරුදු තුනක් වුනත් ගොඩක් රස කතා තියෙයි ඒ ඉස්කෝලෙ ගැන. බබා සිංදුවා තුන වසරෙදි පංතියෙන් අයින් වෙලා රත්නපුරේ ඉස්කෝලෙට ආවට පස්සේ ආයේ ඒ ඉස්කෝලෙට දෙතුන් පාරක් ගියා. ඊට පස්සේ ගොඩාක් කාලයක් යන්න ලැබුනේ නෑ. මේ ලඟදි ආයේ ගියා. දැන් තට්ටු බිල්ඩින් හැදිලා, ඒවා චිත්‍ර වලින් පාට වෙලා, පොල් අතු හෝල් එක තට්ටු දෙකකට හදලා. හම්මෝ එයත් හුඟක් වෙනස් වෙලා.   




කොහොමවුනත් තාමත් එක සිංදුවක් ඇහෙනකොට හැම වෙලාවේම අර ෆිල්ම් එකක කොටස් ටිකක් වගේ සිංදුවාට තාමත් අර ඉස්සරම තිබුණු ගොඩකවෙල රාහුල ප්‍රාථමික ඉස්කෝලේ මතක් වෙනවා. තාමත් ඒ ඉස්කෝලේ ගාවින් යනකොට සිංදුවා ළඟ ඉන්න හැමෝටම ඉස්කෝලේ පෙන්නලා කියනවා
"මේන් අපේ ඉස්කෝලේ " කියලා. ඉතින් ඒ ඉස්කෝලේ අතීතේ මතක් කරවන සිංදුව ගැන තමයි අද සිංදුවා කියන්න ආවේ.

මේන් අපේ ඉස්කෝලේ
රාන් රුවයි රැස් මාලේ
රෑන් පිටින් අපි ආවේ
පහන් වැටක සිරියාවේ

වැස්සට ගඟ ආවත් පංතිවලට
අව්වට ඉර වැටුනත් හිස්මුදුනට
වෙඩි පිට වෙඩි ඇහුනත් පැයෙන් පැයට
අපි ආදරේ අපේ ඉස්කෝලෙට

කුඹුරේ වැඩ තිබුනත් යලට මහට
එනවා හැමදාමත් පංති වලට
ඩෙස් පුටු බංකු නැතත් ඉඳගන්නට
අපි ආදරේ අපේ ඉස්කෝලෙට

ලස්සන සාරි නැතත් ටීචර්ලට
මූණට එළිය ඇවිත් පිං පාටට
කැන්දන් යන්න අපිව හෙට ලෝකෙට
අපි ආදරේ අපේ ඉස්කෝලෙට


ගායනය : ප්‍රදීපා ධර්මදාස
තනුව : රෝහණ වීරසිංහ
ගී පද : සුනිල් ආරියරත්න



 

අහපු ගමන් අපිට තේරෙනවා මේ සිංදුවේ කියන්නේ නම් එක ඉස්කෝලයක් ගැන නෙවෙයි. පොදුවේ අර බබා සිංදුවා ගියා වගේ ඉස්කෝල ගැන තමයි මේ කියන්නේ. මේකේ රස යෙදුම් ටිකක් තියෙනවා.

රාන් රුවයි රැස් මාලේ කියන්නේ මම හිතන්නේ උදේට අපි එනකොට මුළු ඉස්කොලෙටම වැටිලා තියෙන පින්න, අව්ව වැටෙන්න පටන් අරන් නිසා දැන් දිලිසෙනවනේ අන්න ඒක ගැන වෙන්න ඕනි.

පහන් වැටක සිරියාවේ රෑන් පිටින් අපි ආවේ කියන්නේ උදේට දැන් ළමයි ඉස්කෝලෙට පයින් එනකොට අපි ඈත ඉඳන් බැලුවොත් හරියට පහන් වැටක පහන් පත්තු කරලා වගේ එක පෙළට සුදු ඇඳගත්ත ළමයි ඉස්කෝලේ දිහාවට පේලියට වගේ යනවා පේනවනේ අන්න ඒක කියලයි සිංදුවාට හිතෙන්නේ.

මම කැමතිම එකක් තමයි එතන වැස්සට ගඟ ආවත් පංති වලට කියන එක. වැස්ස දවසට ගඟ පිටාර දානවා. එතකොට ගඟ ළඟ තියෙන ඉස්කෝල වල පන්ති යට වෙනවා. ඒක අපිට කියන්නේ ගඟත් එනවා පන්ති වලට කියලා.
අව්වට ඉර වැටුනත් හිස් මුදුනට.. ඒ කියන්නේ වහල ගැන. හරියට වහලක් නැති ඉස්කෝල තියෙනවා. සමහර විට පොල්අතු තියෙන වහලක් වෙන්න ඇති. ඉටි රෙදි වහලවල් තියෙන ඉස්කෝලත් තියෙනවා.





වෙඩි පිට වෙඩි ඇහුනත් පැයෙන් පැයට මතකනේ අවුරුදු තිස් ගානක් එහෙම කාලයකුත් තිබුනා. සරෝජා සින්දුව මතක් වෙන්නේ මේ වෙලාවට. වෙඩි සද්ද ඇහෙනකොට ළමයි ටික හංගන්න වලවල් කපලා තිබුණු ඉස්කෝල තිබුනා කියලා සිංදුවා අහලා තියෙනවා. ළමයි ටික වලවල් වල දාලා උඩින් වහලා තියනවා. ෆිල්ම් එකකත් තිබුනාද කොහෙද එහෙම සීන් එකක්.

මේකේ කියනවා වගේ ඩෙස්ක් පුටු නැති කෙසේ වෙතත් තිබුණු ඒවා තෙමිලා නිසා වාඩි වෙන්න බැරි වෙලාවට ඒවා වේලනකම් එළියේ දාලා පුටු ලං කරගෙන හැමෝම බෙදාහදාගෙන වාඩි වුනු කාලයක් සිංදුවාටත් තිබුනා.

ඔය කොයි දුෂ්කරතා තිබුනත් නොතිබුනත් අපි හැමෝම අපේ ඉස්කෝලෙට ඒ ඉස්කෝල ජීවිතේට ආදරෙයි.


 අපිත් ආදරෙයි අපේ ඉස්කෝලෙට